و اين نوع از توحيد، دعوت هر پيامبري براي قومش بوده، از حضرت آدم - عليهم السلام - گرفته تا حضرت خاتم - صلى الله عليه وآله وسلم -، و به همين خاطر خداوند مخلوقات را خلق نموده است و بهشت و دوزخ را ايجاد کرده و مردم را به دو گروه سعادتمند و نگون بخت تقسيم کرده، و ايمان هيچ کس قابل قبول نخواهد بود مگر با اقرار به توحيد الوهيت، هم قولًا و هم عملًا، و اين نوع دوم، توحيد ربوبيت را هم در ضمن خود دارد.

قرآن کريم به اين نوع از توحيد اهتمام بس شاياني ورزيده است و دلايل و براهين عقلي و صحيح زيادي بر آن آورده است، زيرا شرکي که در تمام ملتها بوقوع پيوسته است در اين نوع بوده است چون اکثر مشرکين در تمام امتها به ربوبيت خداوند معتقد بودند، ولي به همراه اقرار به ربوبيت او در عبادت او شريک قرار مي دادند!!.

5 -اثبات أسماء و صفات به همراه اقرار نمودن به معني آنها بدون توجه به کيفيت آنها.

مبحث ذات و صفات از مهمترين موضوع اصول اعتقاد است که مورد بحث قرار گرفته است و فلاسفه و متکلمين در آن به اضطراب تشتت افتاده اند، برخي از آنان، صفات را بکلي نفي کرده اند، و برخي به أسماء اقرار نموده اند و صفات را نفي کرده اند، و برخي نيز أسماء و صفات را قبول دارند ليكن قسمتي از آن را رد مي کنند و يا تاويل مي کنند و معني آن را از ظاهر آن تغيير مي دهند.

ولي مذهب سلف در اين زمينه اين است: ايمان به تمام آنچه که در قرآن آمده و سنت به آن نطق نموده بدون هر گونه کمي و کاستي و زيادتي .... و معتقد هستند به هر آنچه اين دو منبع از ذات و صفات نقل کرده اند بدون افزايش و نقصان و يا هر گونه تجاوز به ساخت مقدس آنها و يا هر گونه تاويلي که مخالف معني ظاهري آن باشد.