و اگر کسي با پروردگار خود روبرو گردد در حالي که در دنيا حد آن گناه بر او اقامه شده باشد، اين حد کفارة گناهش مي باشد، همانگونه که در حديث پيامبر - صلى الله عليه وآله وسلم - به آن اشاره شده است [1] .

(1) - اين حديث را بخاري در کتاب الإيمان، مبحث: علامت الايمان حب الانصار (18) . ومسلم در: کتاب الحدود، مبحث: حدود کفارت گناهان است: (1709) . وترمذي در: کتاب الحدود باب ما جاء أن الحدود کفارة لأهلها: (1439) . ونسائي در کتاب البيعه باب البيعه علي فراق المشرک: (4178) و امام احمد در مسند خويش: (5/ 314، 320) و دارمي در کتاب السير باب في بيعة النبي - صلى الله عليه وآله وسلم - (2457) . «عن عباده بن الصامت قال: کنا مع رسول الله - صلى الله عليه وآله وسلم - في مجلس فقال: «بَايِعُونِي عَلَى أَنْ لا تُشْرِكُوا بِاللَّهِ شَيْئًا، وَلا تَسْرِقُوا، وَلا تَزْنُوا، وَلا تَقْتُلُوا أَوْلادَكُمْ، وَلا تَأْتُوا بِبُهْتَانٍ تَفْتَرُونَهُ بَيْنَ أَيْدِيكُمْ وَأَرْجُلِكُمْ، وَلا تَعْصُوا فِي مَعْرُوفٍ، فَمَنْ وَفَّى مِنْكُمْ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ، وَمَنْ أَصَابَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا فَعُوقِبَ فِي الدُّنْيَا فَهُوَ كَفَّارَةٌ لَهُ، وَمَنْ أَصَابَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا ثُمَّ سَتَرَهُ اللَّهُ فَهُوَ إِلَى اللَّهِ إِنْ شَاءَ عَفَا عَنْهُ وَإِنْ شَاءَ عَاقَبَهُ» . فَبَايَعْنَاهُ عَلَى ذَلِك. لفظ از بخارى. «با من بيعت كنيد بر اينكه غير از الله كسى = =ديگر را عبادت نكنيد. و در عبادت، كسى را با او شريك نگردانيد. دزدى نكنيد، زنا نكنيد، فرزندانتان را نكشيد، به كسى تهمت و بهتان نزنيد، و در كارهاى خير از الله و رسول او نافرمانى نكنيد. هركس از شما به اين وعده ها وفا كند، خداوند پاداش اعمالش را خواهد داد. و هر كس، مرتكب عملى از اعمال فوق بشود و در دنيا مجازات گردد، اين مجازات، باعث كفاره گناهانش خواهد شد .. و اگر مرتكب اعمال بد، در دنيا مجازات نشود و خداوند گناهانش را پنهان كند، پس او موكول به الله است، يعنى اگر خدا بخواهد او را مى بخشد و اگر نخواهد مجازات مى كند» . عباده مى گويد: همه ما بر امور فوق با رسول الله - صلى الله عليه وآله وسلم - بيعت كرديم».