و اگر آن کسي که مرتکب گناهي شده باشد که موجب عقوبت است و بر آن اصرار ورزد و با همين گناه بدون آنکه توبه کرده باشد بميرد، چنين کسي کارش با خدا است، اگر بخواهد او را تعذيب مي دهد و اگر بخواهد او را مي بخشد، و اگر کسي که کافر است، با کفر نزد خدا رود. خداوند او را نمي بخشد و او را تعذيب مي دهد.

رجم زنا کار محصن اگر اعتراف کند يا چهار شاهد بر عمل او شهادت دهند، حق است زيرا پيامبر - صلى الله عليه وآله وسلم - و خلفاي راشدين حد رجم را اجرا کرده اند.

و هر کس بخواهد شخصيت يکي از اصحاب را زير سوال ببرد و آن را تنقيص شخصيت نمايد و يا نسبت به آنان کينه داشته باشد و يا از آنان بدگويي کند، چنين کسي مبتدع است مگر اينکه پشيمان شده و نسبت به همه آنها ترحم نمايد و قلبش نسبت به آنان سالم گردد.

نفاق همانا کفر است، و آن اين است که خدا را انکار مي کند و غير خدا را مي پرستد، ولي در ظاهر مي گويد که مسلمان است، مانند منافقين زمان پيامبر - صلى الله عليه وآله وسلم - و اين احاديث که در اين زمينه گفته شده اند، همانگونه ذکر مي کنيم و آنها را تفسير و توضيح نمي دهيم. مانند: «لا ترجعوا بعدي کفارًا يضرب بعضکم رقاب بعضٍ» [1] .

«بعد از من کافر نشويد و برخي از شما گردن بعضي ديگر را بزند» .

«إذا التقى المسلمان بسيفيهما فالقاتل والمقتول في النار» [2] .

(1) - بخاري اين حديث را نقل نموده و لفظ هم از بخاري است، در کتاب الأدب، باب ما جاء في قول الرجل «ويلک» (6166) . و مسلم در کتاب الايمان: (66) . و ابو داود در کتاب السنه مبحث: الدليل علي زياده الإيمان و نقصانه (4686) و نسائي در کتاب تحريم الدم، مبحث: تحريم قتل: (4125) و امام احمد در مسندش: (2/ 85، 87، 104) .

(2) - بخاري اين حديث را در کتاب الإيمان، باب: «وإن طائفتان » (31) نقل کرده. و مسلم در کتاب الفتن و اشراط الساعه، باب إذا تواجه المسلمان بسيفيهما: (2888) .