«اگر دو مسلمان با شمشيرهايشان به جان يکديگر افتادند، و يکي از آنان ديگري را کشت هر دو، هم قاتل و هم مقتول در آتش دوزخ هستند» .

«سباب المسلم فسوقٌ، وقتاله کفرٌ» [1] .

«دشنام دادن مسلمان باعث فسق مي شود، و جنگيدن با او کفر است» .

«أيما رجلٍ قال لأخيه: يا کافر فقد باءَ بها أحدهما» [2] .

«هر کس به برادر ايمانيش بگويد: اي کافر، يکي از آنان کافر مي شود، يعني يا بايد ثابت کند که او کافر است و يا اينکه خودش با اين کلام کافر مي شود» .

« ... كفر بالله تبرؤ من نسب وإن دق» [3] .

«هر كس خود را به كسى منتسب كند كه حقيقت ندارد به خدا كافر شده، اگر هم اين چيز براى ايشان ارزشى نداشته باشد» .

و بقيه ي احاديثي که همانند اين روايات هستند زياد هستند که سند آنها صحيح و حفظ شده اند. ما تسليم آنها هستيم اگر چه تفسير آنها را ندانيم، و در آن مجادله نمي کنيم و آنها را تفسير نمي کنيم مگر همانگونه که آمده اند.

(1) - بخاري اين حديث را در کتاب الايمان، مبحث: خوف المؤمن .... الخ: (48) نقل نموده است. و مسلم در کتاب الايمان، مبحث: قول النبي - صلى الله عليه وآله وسلم: سباب المسلم ... الخ: (64) و ترمذي در کتاب البرو الصله، باب ما جاء في الشتم: (1983) ، و نسائي در کتاب تحريم الدم، مبحث: قتال المسلم: (4105) اين حديث را نقل نموده اند.

(2) - بخاري در کتاب الادب، مبحث: من اکفر اخاه ... الخ (6104) و مسلم در کتاب الايمان مبحث: بيان حال ايمان من قال لأخيه: يا کافر: (60) اين حديث را نقل نموده اند و لفظ از بخاري است.

(3) - دارمى در كتاب الفرائض، مبحث: من ادعى إلى غير أبيه (2864) ، وأبوبكر المروزى در مسند أبوبكر الصديق (90) ، وهيثمي در مجمع الزوائد، كتاب الإيمان، مبحث: فيمن ادعى غير نسبه ... إلخ (1/ 97) .