و در مصر با يحيي بن کثير و ابو صالح کاتب ليث بن سعد، و سعيد بن أبي مريم، و اصبغ بن الفرج، و نُعيم بن حماد.

و در مکه با: عبدالله بن يزيد المقرئ، و الحُميدي، و سليمان بن حرب قاضي مکه، واحمد بن محمد أزرقي.

و در مدينه با: إسماعيل بن أبي أويس، و مطرف بن عبدالله، و عبدالله بن نافع زبيري، احمد بن ابي بکر ابومصعب زهري، و ابراهيم بن حمزه زبيري، و ابراهيم بن منذر خرامي.

و در بصره با: ابو عاصم الضحاک بت مخلد شيباني، و ابو الوليد هشام بن عبدالملک، و حجاج بن منهال، و علي بن عبدالله بن جعفر مديني.

و در کوفه با: ابو نعيم الفضل بن دکين، و عبدالله بن موسي، و احمد بن يونس، و قبيصه بن عقبه، و ابن نمير، و عبدالله و عثمان فرزندان ابوشيبه.

و در بغداد با: احمد بن حنبل، و يحيي بن معين، و ابومعمر، و ابوخيثمه، و ابو عبيد القاسم بن سلام.

و از اهل جزيره با: عمرو بن خالد حراني.

و در واسط با: عمرو بن عون و عاصم بن علي بن عاصم.

و در مرو با: صدقه بن الفضل و اسحاق بن ابراهيم حنظلي.

با همين مقدار اکتفا مي کنيم تا اسامي زياد طولاني نشود.

در ميان تمامي اين افراد نديدم که در مسايل زير اختلاف داشته باشند.

همانا دين عبارت است از قول و عمل؛ و دليل بر اين مدعي اين آيه قرآن مي باشد: {وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفَاءَ وَيُقِيمُوا الصَّلَاةَ وَيُؤْتُوا الزَّكَاةَ وَذَلِكَ دِينُ الْقَيِّمَةِ (5) } (البينّه: 5) .

«و دستوري به آنها داده نشده بود جز اين كه خدا را بپرستند، در حالي كه دين خود را براي او خالص كنند، و از شرك به توحيد بازگردند، نماز را برپا دارند و زكات را بپردازند، و اين است آيين و دين مستقيم و پايدار» .