امام ابن تيميه - رحمه الله - در وصف آنچه ميان او و دشمنانش به وقوع پيوست براي نمونه مي گويد:

«هنگامي که جلسه دوم را در روز جمعه دوازدهم رجب برگزار کردند، و بيشتر شيوخ و علماي خود را که در جلسه نخست نبودند در آن جمع کرده بودند و علاوه بر آنها شيخ صفي الدين هندي را هم آورده بودند و گفتند: اين بزرگترين اين جمع و پيشواي همه آنها در علم کلام مي باشد و در بين خود بحث و گفت وگو کردند و به اتفاق دست يافتند و با تمام قوا آماده شدند، که قبلًا در جلسه اول اين چنين نبودند زيرا جلسه نخست بدون آمادگي و وقت قبلي بود، اگر چه اين عدم آمادگي براي مخاطب هم بود، کسي که هم جواب گو بود و هم با او مناظره مي شد و تنها از او سوال مي شد!!

وقتي که جمع شديم آنچه که قبلًا پرسيده بودند و خواسته بودند که جواب آن را به تأخير بياندازيم، به صورت مکتوب با خود داشتم.

حمد و ستايش خداوند را با خطبه ابن مسعود - رضي الله عنه - که خطبه (خطبه الحاجه) است خواندم و سپس گفتم:

خداوند ما را به اتحاد و ائتلاف دعوت نموده و ما را از تفرقه و جدايي نهي کرده است و در قرآن مي فرمايد: {وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا} (آل عمران: 103) .

«و همگى به ريسمان خدا (قرآن و اسلام، و هرگونه وسيله وحدت) ، چنگ زنيد، و پراكنده نشويد» .

و يا مي فرمايد: {إِنَّ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا لَسْتَ مِنْهُمْ فِي شَيْءٍ} (الأنعام: 159) .

«كسانى كه آيين خود را پراكنده ساختند، و به دسته هاى گوناگون (و مذاهب مختلف) تقسيم شدند، تو هيچ گونه رابطه اى با آنها ندارى» .

همچنين مي فرمايد: {وَلَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ تَفَرَّقُوا وَاخْتَلَفُوا مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ} (آل عمران: 105) .