«و مانند كسانى نباشيد كه پراكنده شدند و اختلاف كردند; (آن هم) پس از آنكه نشانه هاى روشن (پروردگار) به آنان رسيد» .

و خداي ما يکي است، کتاب آسماني ما هم يکي است، و اصول دين هم تفرقه و اختلاف را نمي پذيرد، و من چيزي را مي گويم که موجب اجتماع و اتحاد مسلمانان است، و چيزي است که سلف صالح بر آن اتفاق نظر دارند، اگر اين جمع هم موافق آن بود که خدا را سپاس مي گوييم، و گرنه هر کس با من بعد از اين مخالفت نمايد، اسرار را هويدا مي نمايم و نهاينها را بر ملا مي سازم، و آراء و مذاهب فاسد را خواهم گفت، نظراتي که ملتها و دولتها را فاسد نموده است.

و من بلافاصله از طريق پُست به نزد حاکم وقت مي روم و چيزهايي که در اين مجلس خواهم گفت، به او مي گويم، همانا براي صلح سخني، و براي جنگ و دعوا هم کلامي هست [1] .

و معلوم و معين است که عزت از آن خدا و رسول و مؤمنين است، هر کس که باشد.

خداوند مي فرمايد: {وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ (139) } (آل عمران: 139) . «و سست نشويد! و غمگين نگرديد! و شما برتريد اگر ايمان داشته باشيد» .

پس هر که مؤمن باشد او بلند پايه است، هر کس که باشد، و هر کس با خدا و رسولش دشمني ورزد، خداوند در حق او چنين مي گويد: {? ? ? ? ? ? ? } [2] (المجادله: 20) . «كساني كه با خدا و رسولش دشمني مي كنند آنها در زمرهء ذليل ترين افرادند» .

و بعد امام ادامه مي دهد و مي گويد:

(1) - مرجع قبلي: ص (181 - 182) .

(2) - مرجع قبلي: ص 252.