96 -الشيخ جمال الدين حسين بن محمد الفسوى «1»

كان من ابناء الدّنيا جذبه جذبة من جذبات الرّبّ فترك الأشغال ولزم سلوك طريق الرّجال حتّى نال ببركته ما نال وبنى خانقاها يخدم فيه الصّادر والوارد ويجمع الحفّاظ لدرس القرآن والصّلحاء للّصلوة والذّكر فينفق عليهم، توفّى في سنة ثمان واربعين وستّمائة ودفن بخانقاهه الّتى استحدثها بمحلّة الدّبّاغين بدرب سلم، ثمّ دفن في جواره ابنه العارف الباذل محمّد بن الحسين ووفاته كانت في سنة احدى عشرة وسبعمائة «2» ، ولقلّة زوّاره «3» حكاية ذكرت

-بقيه از صفحه قبل

است، وچون وفات شيخ نجيب الدّين علىّ بن بزغش چنانكه در ترجمه او خواهد آمد در سنه 678 بوده پس وفات صاحب ترجمه كه بتصريح مؤلّف در حيات شيخ نجيب الدّين مزبور روى داده بوده بالضروره قبل از تاريخ مذكور بوده است.

(1) - م كلمات «بن محمّد» را ندارد،

(2) - اين دو تاريخ وفات پدر وپسر يعنى سنه 648 و711 در هرسه نسخه بعينه بهمين نحو است بدون اختلاف،- در شيرازنامه ص 138 شرح حال دو نفر يكى پدر وديگر پسر مذكور است كه در اسم ونسب ولقب وتاريخ وفات بعينها وطابق النعل بالنعل با صاحب ترجمه وپسرش يكى ميباشند ولى در شيرازنامه اين پدر وپسر را جزو مدفونين در محلّه در خفيف شمرده ودر كتاب حاضر چنانكه در متن ملاحظه ميشود جزو مدفونين دروازه سلم، وبعلاوه در شيرازنامه گويد كه اين پدر وپسر معروف بوده اند به «سرده» وكتاب حاضر ازين فقره ساكت است، فقره دوّم هيچ اهميّتى ندارد چه ممكن است مؤلّف كتاب حاضر از ذكر لقب «سرده» براى صاحب ترجمه غفلت يا مسامحه كرده باشد، ولى اختلاف اوّل يعنى اختلاف در محلّ دفن اين دو نفر عجيب بنظر ميآيد زيرا دو مؤلّف مزبور هردو از اهالى شيراز وهردو با يكديگر معاصر وهردو فاضل ومورّخ بوده اند معذلك يكى مدفن اين پدر وپسر را در محلّه در خفيف كه در شمال شرقى شيراز واقع بوده نگاشته وديگرى در دروازه سلم كه در جنوبى غربى همان شهر بوده است، پس يا بايد فرض كرد كه يكى از دو مؤلّف مزبور را با يكى از نسّاخ آنها را در محلّ دفن اين دو نفر خلطى والتباسى دست داده، يا اينكه اين دو شخص مذكور در كتاب حاضر ودر شيرازنامه با وجود اتّحاد كامل در نام ونسب ولقب وتاريخ وفات وبا همه استبعادى كه اين فقره دارد معذلك باهم متغاير واشخاص مختلف بوده اند واين اتّحادات همه از قبيل توارد وتصادف بوده است،- واين نكته را نيز ناگفته نگذريم كه سابق در كتاب حاضر در تحت نمره 39 شرح حال كسى مذكور شد باسم «جمال الدين محمّد بن حسين بن محمّد معروف بسرده» ومدفون در روضه كبيريّه يعنى در محلّه در خفيف، از ملاحظه تشابه كامل ما بين نام ونسب ولقب اين شخص با نام ونسب ولقب اين دو شخص محلّ بحث فعلى ما بظنّ بسيار قوى ميتوان گفت كه صاحب ترجمه نمره 39 بايد يكى از افراد خاندان اين پدر وپسر صاحب ترجمه حاضر باشد،

(3) - ضمير «زوّاره» چنانكه از حكايت بعد واضح ميشود راجع است بخود صاحب ترجمه جمال الدين حسين نه بپسرش چنانكه ظاهر عبارت در وهله اوّل موهم آنست،