1 -الشيخ الكبير ابو عبد اللّه محمد بن خفيف بن اسكفشاذ «1» الضبى

مولاهم شيرازىّ الأصل وامّه كانت نيسابوريّة، هو خاتم الصّوفيّة من السّلف ومزرع «2» الصّوفيّة من الخلف قال الشّيخ ابو الحسن الدّيلمي «3» في مشيخته هو شيخ الشّيوخ وامام اهل النّحلة ولولا ان منّ اللّه (ورق 26 ب) علينا بطول عمره حتّى ادركناه و

(1) - چنين است در ب ق (بهمزه وسين مهمله وكاف وفاء وشين معجمه والف ودر آخر ذال معجمه) ، م اين كلمه را ندارد، نفحات ص 262: اسكفشار (با راء مهمله بجاى ذال معجمه) ؛ ولى در نفحات خطّى نسخه مصحّح مضبوط يكى از دو ناشر كتاب حاضر عبّاس اقبال مورّخه 1025 كه داراى حواشى عبد الغفور لارى از خواصّ تلامذه جامى است اين كلمه در خود متن اسفكشار مرقوم است بتقديم فاء بر كاف، ودر حاشيه عبد الغفور لارى نيز صريحا آنرا بهمان نحو ضبط كرده است وگفته:

«اسفكشار بكسر همزه وسكون سين مهمله وكسر فاء وسكون كاف وفتح شين معجمه والف وراء مهمله» ، ودر تبيين كذب المفترى ابن عساكر ص 190 وطبقات الشافعيّه سبكى ج 2 ص 150 اين كلمه اسفكشاذ مرقوم است (يعنى بهمان ضبط عبد الغفور لارى ولى در آخر ذال معجمه بجاى راء مهمله) ، وما چون هيچ نتوانستيم يقين كنيم كه كدام يك ازين صور مختلفه متنوّعه اين كلمه اقرب بصحّت است لهذا باملاى خود شدّ الازار هيچ دست نزديم،- واين نكته را نيز ناگفته نگذريم كه بتصريح شيرازنامه ص 95 اصل نژاد شيخ كبير از ديالمه بوده گرچه در شيراز متولّد شده ودر آنجا نشو ونما كرده بوده است، بنابرين بدون شبهه اين اسم كه با اين صور مختلفه بما رسيده است از اعلام ديلمى بوده وبايد معنى واشتقاق آنرا در آن لهجه تفحّص نمود در صورت امكان،-

(2) - چنين است در هرسه نسخه،

(3) - رجوع شود بص 4 حاشيه 1،