-بقيه حواشى از صفحه قبل

بهمين لفظ «بحر» بمعنى دريا بعلاوه «آباد» در عموم كتب فارسى از قبيل نزهة القلوب ومجمل فصيح خوافى در حوادث سنه 649 و722 وتذكره دولتشاه ونفحات الأنس (اين اخير در شرح احوال پدر صاحب ترجمه شيخ سعد الدين حموى) مسطور است، ولى ياقوت در معجم البلدان نام اين قريه را «بحيرآباد» بصيغه تصغير بحر ضبط كرده است،- وحمويه جدّ اعلاى اين خاندان بفتح حاء مهمله وميم مشدّده مضمومه وواو ساكنه وياء مثنّاة تحتانيّه ودر آخر هاء است، (براى مزيد اطّلاع از احوال صاحب ترجمه رجوع شود بمآخذ ذيل: جامع التواريخ رشيد الدين فضل اللّه در قسمت راجع بسلطنت غازان طبع ليدن سنه 1940 ميلادى ص 89، طبقات الحفّاظ ذهبى 4: 288، درر الكامنة 1: 67 - 68، مجمل فصيح خوافى در حوادث سنه 644 و722، تذكره دولتشاه سمرقندى ص 214، روضات الجنّات ص 50 - 51، مقدمه جلد اوّل جهانگشاى جوينى بقلم راقم اين سطور محمّد بن عبد الوهّاب قزوينى ص سب- سد) ،-

-مشارق الأنوار كتابى است در حديث مشتمل بر دو هزار ودويست وچهل وشش حديث از احاديث صحاح تأليف رضىّ الدّين حسن بن محمّد صغانى نحوى لغوى فقيه محدّث متوفّى در سنه 650 (رجوع شود بكشف الظّنون در باب ميم، وبراى ترجمه احوال خود صغانى رجوع شود بمآخذ ذيل: معجم الأدباء معاصر او ياقوت 3: 217 - 218، حوادث الجامعه 262 - 264، فوات الوفيات 1: 170، جواهر المضيئة 1: 201 - 202، بغية الوعاة 227، شذرات الذهب 5: 250، روضات الجنّات 223) .-

-يعنى شيخ ركن الدين ابو المكارم احمد بن محمد بن احمد سمنانى بيابانكى ملقّب بعلاء الدّوله از مشاهير مشايخ متصوّفه اواخر قرن هفتم واوايل هشتم، وى پسر ملك شرف الدّين سمنانى است كه از اوايل ذى الحجّه سنه 694 الى اوايل ذى القعده 695 بمنصب وزارت غازان خان منصوب بود (تاريخ مبارك غازانى ص 96 و105، وتاريخ گزيده ص 793 - 794) ، صاحب ترجمه در سنه 659 متولّد گرديد ودر اوايل جوانى در عهد ارغون خان در خدمت ديوانى بسر مى برد، ودر سنه 683 كه وى در آنوقت 24 ساله بود در موقع جنگ ارغون خان با عليناق سردار معروف سلطان احمد تكودار وى در جزو اردوى ارغون خان حاضر بوده است (ذيل فهرست نسخ فارسى موزه بريطانيه از ريو بنقل از كتاب العروه صاحب ترجمه) ، ولى بزودى در سنه 685 از مشاغل دولتى تايب گشته بطلب علم وسماع حديث وسلوك طريقت وخدمت مشايخ روى آورد تا بالأخره خود اذن ارشاد يافت وبتربيت مريدان وتسليك طالبان مشغول گشت، در شهور سنه 727 در موقعى كه امير چوپان سردار معروف مغول با سلطان ابو سعيد مخالفت ورزيد واز خراسان با لشكرى عظيم بقصد جنگ با سلطان مزبور بطرف سلطانيّه حركت كرد چون بسمنان رسيد از شيخ علاء الدّوله التماس نمود كه از جانب او بخدمت سلطان ابو سعيد رود وما بين او وسلطان واسطه عقد صلح گردد، شيخ بدان سفارت تن در داد ولى وساطت او مقبول نيفتاد وعاقبت امير چوپان بتفصيلى كه در كتب تواريخ مسطور است سر در سر آن كار نهاد،- شيخ علاء الدّوله مردى بسيار با ثروت ومتموّل ودرعين حال بسيار خيّر ونيكوكار بوده وجميع عايدات هنگفت املاك خود را صرف اعمال برّ وافعال خير ودستگيرى فقرا وصوفيّه مى نموده، جامى در نفحات گويد وى بمقدار پانصد هزار دينار املاك بر صوفيّه وقف نموده بود، وويرا تأليفات بسيار بوده كه عدّه از آنها هنوز باقى است، ابن حجر در درر الكامنة گويد از قرار مذكور تأليفات او از سيصد متجاوز بوده است،- صاحب ترجمه در ماه رجب سنه 736 در صوفىباد سمنان وفات يافت ودر همانجا مدفون شد وهنوز مزار او در آن قريه باقى است، صوفىباد مذكور واقع است در بيست كيلومترى جنوب مايل بغرب سمنان، وبيابانك كه مسقط الرأس شيخ مزبور بوده واقع است در نه كيلومترى جنوب غربى صوفىباد (براى مزيد اطّلاع از احوال صاحب ترجمه رجوع شود بمآخذ ذيل: تاريخ گزيده كه مؤلّف آن معاصر او بوده ص 793 - 794، منتخب المختار ابن رافع 162، ذيل جامع التواريخ از حافظ ابرو 129 - 130، درر الكامنة 1: 250 - 251، تذكره دولتشاه 251 - 253، حبيب السير جزو اوّل از جلد 3: 125، مجالس المؤمنين 296 - 297، سفينة الأولياء 107، رياض العارفين 108، مجمع الفصحا 1: 340، طرائق 2 لحقائق 2: 292) ،-