امير المؤمنين، وقد اثبت له بخطّه رواية جميع ما اثبته في مشيخته وسائر ما جمعه رحمة اللّه عليهم.
246 -الخواجه امين الدين ابو الحسن بن ابى الخير بنجير الكازرونى «1»
استوزره الأتابك مظفّر الدين تكله بن زنگى «2» وكان وزيرا عالما عادلا
(1) - چنين است عنوان در ق ب، م «ابى الخير» را ندارد،- ضبط كلمه بنجير چنانكه در ص 296 حاشيه 1 مشروحا گذشت بباء موحّده ونون وجيم وياء مثنّاة تحتانيّه ودر آخر راء مهمله است، ودر مورد ما نحن فيه اين كلمه در م بدون نقطه حرف اوّل وسوّم مرقوم است، ودر ق ب بدون هيچ نقطه، واين اسم چنانكه در همان موضع ذكر كرديم از اعلام ديالمه است،- شرح احوال مستقلّى از صاحب ترجمه با فحص بليغ در هيچ مأخذى ديگر جز همين كتاب حاضر بنظر نرسيد، فقط بعضى اشارات مختصرى راجع باو در بعضى كتب مختلفه تواريخ مشاهده شد كه تكميلا للفائدة عين آنها را ذيلا ذكر ميكنيم: قديمترين مأخذى كه ذكرى از صاحب ترجمه كرده ظاهرا تاريخ سلجوقيّه عماد كاتب اصفهانى است كه در حدود سنه 579 تأليف شده است، در كتاب مزبور در شرح احوال وزير سلطان مسعود بن محمد بن ملكشاه سلجوقى تاج الدين بقيه در صفحه بعد