(8) - ص 46 حاشيه 2،- بر مآخذ ترجمه احوال ابو عبد اللّه بن خفيف بعد از انساب سمعانى علاوه شود: «تبيين كذب المفترى از ابن عساكر ص 190 - 192» ، وبر رقم صفحات سفرنامه ابن بطوطه علاوه شود: «ج 2 ص 137» ،-.

(9) - ص 51 س اخير از متن وحاشيه 3،- جاون، در اين حاشيه گفتيم كه بقرينه سياق عبارت متن ونيز بقرينه ترجمه كتاب حاضر بقلم پسر مؤلّف ص 36 كه در آنجا بجاى جاون «هاون» مرقوم است احتمال ميرود كه اين كلمه يعنى «جاون» لهجه محلّى شيراز بوده بجاى «هاون» وبعبارة اخرى همان كلمه هاون است كه در آن لهجه هاء او بجيم بدل شده است، بعدها كه از چند نفر از اهالى مطّلع شيراز جدا جدا سؤال كردم كه هاون را بلهجه شيرازى چه ميگويند وهمه بدون تأمّل وبدون اختلاف گفتند جوقن (بجيم مضموم وواو ساكن وقاف مفتوح ودر آخر نون) وسپس در فرهنگ نظام تأليف آقاى سيّد محمّد على داعى الاسلام ج 2 ص 416 ديدم كه صريحا واضحا جوغن را بهمان ضبط ولى با غين بجاى قاف به «هاون سنگى وچوبى بتكلّم شيراز» تفسير كرده اند ظنّ قريب بيقين براى من حاصل شد كه جاون مذكور در متن شدّ الازار همان كلمه جوغن يا جوقن امروزى لهجه شيرازيان بوده است منتهى اينكه جاون ظاهرا تلفّظ صحيح كتابتى اين كلمه بوده وجوغن يا جوقن كه هنوز مستعمل است هيئت محاوره وعاميانه آن،.

(10) - ص 54 س 4، شيخ الشيوخ ابو الحسين،- مقصود شيخ الشيوخ ابو الحسين احمد بن محمّد بن جعفر بيضاوى معروف بابن سالبه (سال به) است كه يكى از اعاظم مشايخ متصوّفه فارس بوده در اواخر قرن چهارم واوايل قرن پنجم ويكى از معاصرين شيخ مرشد ابو اسحق ابراهيم بن شهريار كازرونى وابو حيّان توحيدى وآن طبقه از رجال بوده است ومقرّ وى در بيضاء فارس بوده ومدفن وى نيز همانجاست در نزديكى تلّ بيضاء كه حاليّه قصبه بلوك بيضاء است وآثار قبر او هنوز آنجا باقى است،- وسالبه كه در سوق نسب او واعقاب او ديده ميشود ظاهرا نام يا لقب يكى از اجداد اعلاى صاحب ترجمه بوده است، وكلمه سالبه (- سال به) كلمه فارسى است مركّب از سال وبه