ج 5: 157، 282 - 283، 359 - 368، 380 - 407 (شرح احوال او) ، ج 6: 69 - 73، 150، 282، ج 7: 162 - 163،- محاضرة الابرار ومسامرة الاخيار محيى الدّين بن العربى 2: 102 - 110،- شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد ج 2: 374، 592 - 597، ج 3: 282 - 283، 431،- قفطى 82 - 88، 283،- ابن خلّكان در شرح احوال ابو الفضل محمّد بن العميد ج 2: 170 - 173،- مختصر الدّول 308،- ميزان الاعتدال ج 3: 355،- طبقات الشّافعيّه سبكى ج 4: 2 - 3،- شيرازنامه چاپ طهران 108،- صبح الاعشى ج 1: 237 - 247،- لسان الميزان ج 6: 369 - 372،- بغية الوعاة 348 - 349،- روضات الجنّات ص 744 (كه حاوى غلط بزرگى است «1» در خصوص تاريخ وفات صاحب ترجمه) ،- دائرة المعارف اسلام ج 1 ص 90 - 91 بقلم مرحوم مرگليوث مستشرق معروف انگليسى،- مقدّمه اخوان الصّفاء طبع جديد مصر باهتمام خير الدّين زركلى،- الاعلام همان مؤلّف 689 - 690،- مقدّمه مقابسات ابو حيّان توحيدى طبع جديد مصر باهتمام حسن سندوبى ص 1 - 114،- رساله «شرح حال ابو سليمان منطقى سجستانى» تأليف راقم اين سطور محمّد بن عبد الوّهاب قزوينى كه در سنه 1313 شمسى در جزو «بيست مقاله» جلد دوّم در طهران باهتمام فاضل دانشمند آقاى عبّاس اقبال بطبع رسيده است، در اين رساله بمناسبت اينكه ابو حيّان از اخصّ تلامذه ابو سليمان منطقى بوده شرح احوال مفصّلى از صاحب ترجمه مندرج است،.

(12) - ص 61 س 10 - 11، سعيد الدين محمد بن مسعود بليانى- شرح احوال مختصرى از اين شخص در درر الكامنه ابن حجر عسقلانى ج 4 ص 255 - 256 نيز مذكور است از

(1) - زيرا كه وى ابتدا بتبع سيوطى در بغية الوعاة تاريخ وفات او را در حدود سنه سيصد وهشتاد نگاشته وسپس بنقل از يكى از «تواريخ معتبره شيراز» (يعنى نسخه مغلوطى از شيرازنامه كه چاپ طهران نيز از روى همان نسخه مغلوط بعمل آمده) وفات او را در سنه سيصد وشصت ضبط كرده است وحال آنكه بتصريح خود ابو حيّان در كتاب الصّداقة والصّديق وى در رجب سنه چهار صد هنوز در حيات بوده وكتاب مزبور را در آن سنه تأليف نموده است، وسابق نيز گفتيم كه تاريخ نامه كه او بيگى از دوستان خود نوشته بوده رمضان همان سنه چهارصد بوده است.