داشته ونهايت جدّت تاريخ كتابت سه نسخه موجوده از ديوان منسوب غلطا بباباكوهى كه قديمترين آنها در اواخر قرن يازدهم (سنه 1088) يعنى متجاوز از ششصد وپنجاه سال بعد از باباكوهى كتابت شده، وصبغه فوق العاده جديد سبك واسلوب اين اشعار نسبت باشعار شعراء قرن چهارم وپنجم، واشتمال اين ديوان چنانكه سابق مفصّلا در آن باب بحث كرديم بر عدّه كثيرى از غزلهائى كه شاعر در آنها صريحا واضحا باستقبال غزلهاى حافظ رفته واشاره شاعر بكشّاف «1» [زمخشرى] و «خطّ تعليق» «2» وعلاوه بر همه اينها سخافت خارج از حدّ تصوّر غالب اشعار اين ديوان، مجموع اين قرائن وامارات جاى كمترين شك وترديدى براى احدى كه مأنوس بشعر وادبيّات فارسى باشد باقى نميگذارد كه نسبت دادن اين اشعار بيكى از فحول فضلاء وعلماء ومشايخ تصوّف اواسط قرن چهارم واوايل قرن پنجم يعنى ابو عبد اللّه محمّد بن عبد اللّه بن باكويه شيرازى از محالات وممتنغات است، وواضح است كه چيزى كه باعث اشتباه بعضى از جهّال ايرانيان گرديده واين ديوان را نسبت بباباكوهى داده اند فقط اشتراك لفظى «كوهى» است كه تخلص اين شاعر مجهول گمنام از اهالى قرن نهم يا دهم بوده با باباكوهى معروف كه از اهالى قرن چهارم وپنجم بوده است، و «باباكوهى» نيز چنانكه سابق گفتيم تحريف عاميانه «باكويى» است كه نسبت صاحب ترجمه ما نحن فيه بوده بجدّ اعلاى خود باكويه وبعدها در زمان عوام شيراز بمناسبت سكنى گزيدن وى در اواخر عمر بعد از مراجعت از سفرهاى دور ودراز خود در كوه معروف شمالى شيراز ووفات وى ودفن وى در همان كوه كلمه باكوئى بباباكوهى تحريف شده است،- بپايان رسيد حواشى اواخر كتاب شدّ الازار بقلم عبد ضعيف محمّد بن عبد الوهّاب بن عبد العلى قزوينى گليزورى عفى عنه در چهارم جمادى الآخرة سنه هزار وسيصد وشصت وهفت هجرى قمرى مطابق بيست وپنجم فروردين سنه هزار وسيصد وبيست وهفت هجرى شمسى در منزل خود در كوچه دانش خيابان فروردين از محلّات شمال غربى طهران حامدا ومصلّيا ب-

ز چشم او بياموزند خود علم نظربازى ... كه از هر غمزه شوخش دو صد كشاف مىيد

(ابن باكويه در سنه 442 وفات يافته وزمخشرى صاحب كشاف در سنه 467 متولد شده يعنى 25 سال بعد از وفات ابن باكويه) ،

خط رخسار يار شد تعليق ... تا دلم شد بعشق دوست رفيق،