كثير منهم الشّيخ (ورق 67) صفىّ الدّين محمّد «1» الكرمانى روى عنه في الكنز الخفى وله كرامات ومقامات وتوفّى سنة خمس وستّين وخمسمائة «2» وقبره عند قبر والده رحمة اللّه عليهم.

- (بقيه از صفحه قبل)

4: 91 وابن حجر در لسان الميزان 3: 10 - 11): صاحب ترجمه از مكّى بن احمد بردعى واو از اسحق بن ابراهيم طوسى كه پانصد وهفت ساله بوده روايت كرده كه او در هند در شهر تنوخ [ظ: قنّوج] سرباتك پادشاه هند را كه نهصد وبيست وپنج ساله بوده ملاقات كرده وسرباتك بوى گفته كه حضرت رسول در حيات خود نامه بوى نوشته بوده وآنرا مصحوب ده نفر از صحابه كه از جمله ايشان عمرو عاص وابو موسى اشعرى وصهيب واسامة وحذيفة بوده اند بنزد وى فرستاده واو را دعوت باسلام نموده ووى نامه حضرت رسول را بوسيده واسلام آورده است وسرباتك مذكور در سنه 336 وفات يافته است، سبكى پس از نقل اين حكايت گويد كه ابن الأثير بر ابو موسى مدينى در شمردن اين شخص از جمله صحابه طعن زده است وسپس سبكى گويد ودر حقيقت از مثل ابو موسى كسى ايراد امثال اين روايات جاى بسى طعن وانكار است، وابن حجر گويد كه ذهبى در تجريد اسماء الصّحابه گفته كه اين مطلب كذب صريح است، راقم سطور گويد اين روايت نمونه كامل العيارى است از ساده لوحى وزودباورى وسلامت باطن بسيارى از حفّاظ مشهور كه فقط «مخزن» حديث بوده اند وصدها هزار حديث با اسانيد آنها واسامى رواة آنها وطرق مختلفه آنها وبعضى حتّى تا يك ميليون حديث (حاجى خليفه در عنوان «جمع الجوامع» ) در حفظ داشته اند ولى در مقابل از هرگونه قضاوتى وانتقادى وموازنه قضايا با ترازوى عقل وعادت ومنطق وقياس هزارها فرسنگ دور بوده اند، (براى مزيد اطّلاع از شرح احوال صاحب ترجمه رجوع شود بمآخذ ذيل: ابن خلّكان 2: 61، سبكى 4: 90 - 92، ابو الفداء ويافعى ونجوم الزّاهرة هرسه در حوادث سنه 581، طبقات القرّاء 2: 215، اعلام زركلى 958، الكنى والألقاب مرحوم حاج شيخ عبّاس قمّى در «المدينى» ) ،

(1) - چنين است در هرسه نسخه، واين بنحو قطع ويقين غلط فاحش است از نسّاخ يا از خود مؤلّف چه اسم صفىّ الدّين كرمانى صاحب الكنز الخفىّ من اختيارات الصّفىّ كه در متن بدان اشاره كرده بتصريح خود مؤلّف در شرح احوال او در نمره 274 ونيز بتصريح صاحب شيرازنامه در ص 121 «عثمان» بوده است نه «محمّد» ،

(2) - چنين است در ب ق، م: خمس وستّين وستّمائة، شيرازنامه ص 120: ثلاث عشرة وستّمائة،- تاريخ مذكور در شيرازنامه از تاريخ هرسه نسخه شدّ الأزار اقرب بصواب بنظر ميآيد ودر هرصورت تاريخ نسخه م يعنى سنه 665 تقريبا بنحو قطع ويقين غلط بايد باشد چه لازمه آن اين خواهد بود كه وفات صاحب ترجمه صد وهفده سال بعد از وفات پدرش شهاب الدّين ابو بكر مصالحى مذكور بلافاصله قبل متوفّى در سنه 547 باشد واين بغايت مستبعد است عادة،