رحمة اللّه عليهم «1» .
160 -الشيخ جعفر الحذاء «2»
يكنّى ابا محمّد ويقال له نهر الفتوّة من كبار مشايخ فارس صحب الجنيد ومن في طبقته وكان من المعرفة بمحلّ قيل انّه كان يحذو النّعال في مسجد باغ نو، وكان الشبلّى يذكر مناقبه ويقول بفضله روى عنه انّه قال ما حملنى على شيراز «3» الّا جعفر الحذّاء فهو استاذ الأولياء، وروى عن بندار بن الحسين «4» انّه قال ما رأيت
(1) - شرح احوال صاحب ترجمه در مآخذ ذيل نيز مسطور است: انساب سمعانى ورق 24 ب، شيرازنامه ص 103 - 104، نفحات 361 - 362، فارسنامه ناصرى 2: 157، آثار العجم 463، طرائق الحقائق 2: 221 - 222، دانشمندان آذربايجان 23 - 24 كه اين اخير همه جابجاى ابو زرعة سهوا «ابو ذرعة» با ذال معجمه نگاشته،-
(2) - حذّاء بفتح حاء مهمله وتشديد ذال معجمه والف ودر آخر همزه بر وزن سقّاء بمعنى كفشگر وكفش دوز است وحذاء بكسر حاء وتخفيف ذال بمعنى كفش ونعلين است،
(3) - كذا في النسخ الثلاث، وفى شيرازنامه ص 97: «ما يحملنى الى شيراز» ، ولعلّه اقرب الى الصواب،
(4) - مقصود ابو الحسين بندار بن الحسين بن محمّد بن المهلب شيرازى است از مشاهير متصوّفه قرن چهارم، وى خادم شيخ ابو الحسن اشعرى مشهور مؤسّس مذهب اشاعره بوده است وبا شيخ كبير نيز معاصر وبقول صاحب نفحات استاد وى بوده وما بين ايشان در بعضى مسائل مفاوضات ومعارضاتى روى داده است، ابن عساكر در تبيين كذب المفترى روايت كند كه پدر بندار او را از بهر تجارت ببغداد فرستاد ووى قريب چهل هزار دينار مال التجاره همراه داشت گذار او در آن شهر بمجلس شبلى افتاد وكلام او در وى تأثير كرد شبلى او را امر نمود تا از اموال خود بيرون آيد بندار شش بدره زر بنزد شبلى برد شبلى در آيينه كه پيوسته در آن نظر كردى نگريست وگفت آيينه گويد كه هنوز چيزى باقيست وآيينه در حقيقت قلب خود او بود، بندار گفت آيينه راست ميگويد وباز قسمتى از اموال خود را ايثار نمود، وهمچنان هربار كه بنزد شبلى رفتى شبلى در آيينه نگريستى وگفتى آيينه گويد هنوز چيزى باقى است واو گفتى آيينه راست ميگويد تا آنكه بالأخره بندار را از آن همه اموال هيچ نماند وهمه را در راه خدا ايثار نمود، آن بار چون بنزد شبلى رفت شبلى در آيينه نظر كرده گفت آيينه گويد كه بيش هيچ باقى نمانده بندار گفت آيينه راست ميگويد وملازمت شبلى اختيار نمود،- بندار در ارّجان سكنى داشت وهم در آن شهر در سال 353 وفات يافت وهمانجا مدفون شد،- ارّجان قصبه قديم كوه گيلويه بوده است وهنوز اطلال آن در نيم فرسخى جنوب بهبهان باقى است،- (براى مزيد اطّلاع از احوال بندار شيرازى وفوايد منقوله
بقيه در صفحه بعد