جملة تلامذته بشيراز الشّيخ صدر الدّين المظفر «1» ومولانا نور الدّين عبد القادر «2» وغيرهما من الأكابر، توفّى في ربيع الأوّل سنة خمس وسبعين وستّمائة «3» ودفن بالصّفّة الجنوبيّة من المدرسة المقرّبيّة «4» بالسّوق الكبير رحمة اللّه عليهم.

-بقيه از صفحه قبل

كلمه «ابو» قبل از آن،- ومناور بميم ونون والف وواو وراء مهمله ودر م روى واو آن فتحه گذارده،- وفركوه بفاء وراء مهمله وكاف وواو وهاء، ودر م روى راء فركوه تشديدى گذارده)، وبدون شك صواب در نام ونسب اين شخص همين املاء اخير است يعنى املاء ورق 152 ب، وبدون شبهه كلمات «ابو» و «مناور» در نتيجه سهو نسّاخ يا سهو خود مؤلف در موضع ما نحن فيه از بين افتاده است بدليل آنكه اولا در شيرازنامه كه دو مرتبه نامى از همين شخص در آنجا نيز برده شده (ص 125 و129) در هردو مورد كلمه اوّل ابو المقابل [صح: ابو مقاتل] مرقوم است نه مقاتل تنها كه از آن واضح ميشود كه اين كلمه يعنى مقاتل نام صاحب ترجمه نبوده است بلكه جزء كنيه او بوده، وثانيا نام ونسب او در موضع دوّم در شيرازنامه «عماد الدين ابى المقابل [صح: ابى مقاتل] مناور فركوه الديلمى» مرقوم است يعنى بعينه بطبق شدّ الأزار در ورق 152 ب منتهى بحذف كلمه «ابن» بعد از مناور سهوا من النسّاخ، وثالثا در كتاب التدوين في اخبار قزوين تأليف رافعى (نسخه عكسى اسكندريّه ص 495) كه آنجا نيز ذكر اين شخص استطرادا آمده نام او باينصورت مرقوم است: «مناور بن فره كوه الديلمى اليزدىّ» بدون ذكر كنيه او ابو مقاتل ولقب او عماد الدين وبعلاوه هائى بعد از راء فركوه، وعين عبارت رافعى از قرار ذيل است:

«السادس والثلاثون المنوّر بن امير انبه بن الحارث الهاشمى ابو الكرم الفارسى يروى شرح السنّة والمصابيح للشيخ الحسين البغوى عن مناور بن فره كوه الديلمى اليزدى عنه» ،- ودر هرسه مأخذ مذكور يعنى شدّ الأزار وشيرازنامه وتدوين در جميع مواردى كه اسمى ازو برده شده فقط بمناسبت اين بوده است كه او راوى تصانيف بغوى بوده است بلاواسطه از او، پس از مجموع اين اطّلاعات مختصرى كه از مآخذ سه گانه فوق بدست آورده ايم واضح ميشود كه اين عماد الدين ابو مقاتل مناور بن فركوه (يا فره كوه) ديلمى يزدى از علماء شافعيّه اواخر قرن پنجم واوايل قرن ششم بوده است چه شيخ او بغوى مذكور چنانكه در فوق گفته شد در سنه 510 يا 516 وفات يافته پس خود او نيز بالطبع در همان حدودى كه گفتيم ميزيسته است، وديگر آنكه وى از تلامذه محيى السنّه بغوى واز رواة بلاواسطه تصانيف او بوده است وجماعتى از علماء ايران مانند ارشد الدين نيريزى وامام الدين عمر بيضاوى وفقيه صائن الدين حسين صاحب «تاريخ مشايخ فارس» وابو الكرم منوّر بن امير انبه هاشمى فارسى تصانيف بغوى مزبور را همه از او فراگرفته اند،-

(1) - رجوع شود بنمره 135 از تراجم،

(2) - رجوع شود بنمره 267 از تراجم،

(3) - شيرازنامه ص 136 وفات او را در سنه 673 نگاشته،

(4) - يعنى مدسه كه امير مقرّب الدين ابو المفاخر مسعود بن بدر وزير اتابك ابو بكر بن سعد بن زنگى در شيراز بنا كرده بوده است (رجوع شود بشيرازنامه ص 59، وبص 289 حاشيه 4 از كتاب حاضر) ،-