يا غافلا نائما قم فاذكر اللّاها ... وكن منيبا لدى الأسحار اوّاها

اكثر دعاءك واتل اللّه في مهل ... والدّمع منسكب ياسين اوطاها «1»

229 -الامير اصيل الدين عبد اللّه بن على بن ابى المحاسن بن سعد بن مهدى العلوى المحمدى «2»

كان اماما فاضلا بارعا متورّعا قد جمع الحديث واسمع وروى، سمع كتاب البخارى على الشيخ علاء الدّين الخجندى «3» بسماعه عن ابى الوقت «4» ، وسمع بعض

(1) - ب اين بيت را ندارد،- «ياسين او طاها» مفعول به «اتل» است ولى تركيب نحوى «اللّه» در مصراع اوّل معلوم نشد چيست (؟) ،

(2) - چنين است عنوان در ب ق، م: الأمير اصيل الدّين عبد اللّه العلوى (فقط) .- در مجمل فصيح خوافى در حوادث سنه 690 نوشته: «سنة تسعين وستّمائة، وفات امير عبد اللّه شيرازى از فرزندان امام محمّد حنفيّه مدفونا بشيراز» ، واين شخص بدون هيچ شك وشبهه همين صاحب ترجمه كتاب حاضر است با پنج سال تفاوت بين تاريخ وفات او در آنجا ودر كتاب حاضر، وبنابر اين مقصود از نسبت «محمّدى» در عنوان صاحب ترجمه واضح ميشود يعنى از اعقاب محمّد بن الحنفيّه يكى از پسران مشهور حضرت امير المؤمنين، وچون مادر محمّد مذكور خولة بنت جعفر بن قيس از قبيله بنى حنيفه بوده لهذا محمّد مزبور بمحمّد بن الحنفيّه (و در فارسى محمّد حنفيّه باضافه نام او بنام مادرش وحذف كلمه «ابن» برسم زبان فارسى) مشهور شده بوده است ودر حقيقت چنانكه از عمدة الطّالب در فصل راجع باعقاب محمّد بن حنفيّه ص 319 - 323 واضح ميشود اين شعبه از اولاد حضرت امير المؤمنين از پسرش محمّد حنفيّه معروف به «محمّديه بوده اند ودر عنوان غالب ايشان نسبت «محمّدى» علاوه ميشده است بعينه مانند نسبت «حسنى» و «حسينى» كه در عنوان اولاد ديگر حضرت امير از امام حسن يا امام حسين عليهما السّلام معمولا الحاق ميشود،- شرح احوال صاحب ترجمه در شيرازنامه ص 156 نيز مذكور است،

(3) - يعنى علاء الدّين ابو سعد ثابت بن احمد بن محمّد بن ابى بكر الخجندى متوفّى در سنه 637، ذهبى در طبقات الحفّاظ 4: 201 گويد: «و فيها [اى في سنة 637] توفى العلّامة علاء الدّين ابو سعد ثابت بن احمد بن محمّد الخجندى الأصبهانى عن تسع وثمانين سنة، حضر الصّحيح على ابى الوقت وبه ختم حديثه» ، ودر شذرات الذهب 5: 183 در جزو وفيات همان سنه گويد: «و فيها [توفى] الصّدر علاء الدّين ابو سعد ثابت بن [احمد بن] محمّد بن ابى بكر الخجندى ... ثم الأصبهانى سمع الصّحيح حضورا في الرّابعة من ابى الوقت وبقى الى هذا الوقت بشيراز» ، رجوع شود نيز بنجوم الزّاهرة در حوادث همان سال 637،-

(4) - يعنى ابو الوقت عبد الأوّل بن عيسى بن شعيب بن ابراهيم بن اسحق السّجزى الهروى الصّوفى الزّاهد، متولّد در سنه 458 ومتوفّى ببغداد در سنه 553 در سنّ نود وپنج سالگى، شهرت بقيه در صفحه بعد