عزّ الدّين اسحق «1» بن القاضى شرف الدّين محمّد الحسينى «2» فتفصى عن عهدتها وادّى حقّ امانتها وراقب اللّه سرّا وجهارا وداوم على تحرّى مرضاته «3» ليلا ونهارا، «4» * وقيل لمّا قدم شيراز بقى مدّة خامل الذّكر خاوى الوفاض حتّى ضاق به ذرعا (ورق 148 ب) فصنع قميصا [من القرطاس] «5» ثمّ لبسها «6» يوما ومشى الى مدرسة

-بقيه از صفحه قبل

آمد واو را منصب قاضى القضاتى داد وآيات اجتهاد آن امام يگانه ومقتداى زمانه در ترشيح طبقه متعلّمان وتشريح انواع علوم وتشهير درس وفتوى واعلان زهد وتقوى بر ورق صحيفه آفتاب جهان گرد مسطور است وبعضى اهل عصر راست از قصيده در مدح او:

بضاعتى المزجاة مولاى فاقبلن ... فانت عزيز المصر بل اوحد العصر

واوف لنا كيل الغناية مفصّلا ... يزد لك ربّى بسطة الجاه والقدر»

انتهى باختصار، در شيرازنامه ص 56 و126 - 127 دو مرتبه ترجمه مختصرى از احوال او مذكور است كه هيچ چيز زائدى بر مسطورات وصّاف ندارد جز اين فقره: «از تصانيف او كه در اقطار جهان اشتهار يافته يكى شرح مقامات حريرى ويكى شرح مصابيح است» ،- در مجمل فصيح خوافى در حوادث سنه ششصد وپنجاه وسه گويد: «وفات قاضى القضاة شيراز جمال الدين المصرى واسمه ابو بكر بن يوسف بن ابى نعيم المصرى نشر العلوم وصنّف فيها كتبا وتخلّق بأخلاق الأولياء والأصفياء توفى في الثانى عشر من شهر شوّال ودفن بشيراز» انتهى،-

(1) - شرح احوال اين قاضى عزّ الدين اسحق حسينى سابق در ص 293 - 294 در تحت نمره 211 از تراجم گذشت ودر آنجا مؤلّف گفت: «و له اسانيد في الحديث رواها كثير من العلماء منهم القاضى جمال الدين المصرى وكان يقضى بين الخلق بنيابته» ،-

(2) - ترجمه احوال اين قاضى شرف الدين نيز سابق در ص 292 - 293 در تحت نمره 210 از تراجم گذشت ودر آنجا نيز مثل اينجا در نسبت او «حسينى» مرقوم است ولى در ص 335 سطر اوّل در نسبت همين شخص «الحسنى الحسينى» هردو باهم ديده ميشود ودر حاشيه 1 از همان صفحه بيان كرديم كه اصل اين خاندان همه از سادات حسنىند از اولاد حسن مثنّى ولى نسبت «حسينى» نيز گاه بر عنوان آنها افزوده ميشود زيرا كه ايشان از اولاد حسين بن زيد الاسود كه يكى از اعقاب حسن مثنى است ميباشند (براى تفصيل بيشتر رجوع شود بموضع مذكور) ،

(3) - تصحيح قياسى، ب م: مرضاه،- «مرضى با الف مقصوره باين معنى يعنى رضا ومرضاة وخشنودى در كتب لغت متداوله بنظر نرسيد،

(4) - از اين ستاره تا كلمه «الأشغال» در سطر يازدهم از صفحه بعد فقط در نسخه ب موجود است ودر دو نسخه ديگر ندارد.

(5) - اين دو كلمه كه بين دو قلّاب درج كرده ايم بنحو قطع ويقين اينجا از قلم ناسخ افتاده است ملاحظه شود در دو سطر بعد: «اذ رأى رجلا قد لبس القرطاس» وچهار سطر بعد: «انّ المظلوم اذا ايس من النصر لبس القرطاس ونادى في النّاس» ،

(6) - وجه تأنيث ضمير راجع بقميص بقيه در صفحه بعد