خواهد بود بمعنى جلالت وبزرگى نه از مادّه جلا يجلو ناقص واين خلاف صريح جميع نصوص متقدّمه مورّخين خواهد بود كه همه آنها بلا استثناء چنانكه ملاحظه شد لقب جلّاء را در مورد پدر صاحب ترجمه از جلا يجلو بمعنى صيقل زدن وجلا دادن تفسير كرده اند نه از جلالت بمعنى بزرگى وعظمت قدر، مضافا باينكه از مادّه ج ل ل نيز در هيچيك از كتب لغت مطلقا واصلا مشتقّى بصورت جلّا يا جلّى بفتح جيم والف مقصوره نيامده است بوجه من الوجوه،

وعلاوه بر نصوص صريحه مؤلّفين مذكور در فوق خود هيئت كتابت اين كلمه يعنى جلّاء بهمزه بعد از الف در اكثريّت مآخذى كه بنحوى از انحاء ذكرى از صاحب ترجمه كرده اند مانند حلية الاولياء ورساله قشيرى وتاريخ بغداد خطيب بغدادى ومنتظم ابن الجوزى وتاريخ يافعى وروض الرّياحين همو ونفحات الانس جامى وطبقات شعرانى وشذرات الذّهب وروضات الجنّات خوانسارى «1» كه در جميع اين مآخذ مذكوره بدون استثناء دائما ومطردا آنرا الجلّاء بالف ممدوده «2» نوشته اند قرينه صريحه

(1) - حواله بمجلّد وصفحه هريك ازين كتب بعد ازين در ضمن تعداد اسامى مآخذ راجع بشرح احوال صاحب ترجمه مذكور خواهد شد،-

(2) - واينكه در بعضى از مآخذ مانند تهذيب تاريخ دمشق از ابن عساكر كلمه الجلّاء در لقب پدر صاحب ترجمه على السّواء گاه بالف ممدوده وگاه بالف مقصوره چاپ شده ودر بعضى ديگر مانند انساب سمعانى وكشف المحجوب وتذكرة الأولياء وسفينة الأولياء وخزينة الأصفياء دائما بالف مقصوره از آن باب است كه رسم الخطّ بعضى از نسخ قديمه چه عربى وچه فارسى آن بوده كه الفات ممدوده را گاه احيانا وگاه مطردا (برحسب تفاوت نسخ وسليقه نسّاخ) بصورت الف مقصوره مى نوشته اند باين معنى كه علامت مخصوصه همزه را كه معمولا بعد از الف ممدوده مى نويسند- يعنى چيزى مانند سر عين بى دائره (ء) كه شارح رضى در شرح شافيه آنرا عين بتراء مى نامد يعنى عين دم بريده- بكلّى حذف ميكرده اند مثلا مى نوشته اند ماورا النهر وابو العلا المعرّى وجعفر الحذّا بجاى ماوراء النهر وابو العلاء المعرى وجعفر الحذّاء بخصوص در طىّ عبارات فارسى كه هم اكنون نيز در غير مورد اضافه عموما الفات ممدوده را بدون علامت همزه مى نويسند مانند وزرا وفضلا وشعرا وحكما وسودا وصفرا وزهرا وعذرا وچشم شهلا وگنبد خضرا وغزال رعنا الخ، ولهذا در كتبى كه از روى آن نوع نسخ چاپ شده است طابعين على العمياء متابعت همان نسخ را كرده اند يعنى برحسب رسم الخط نسخ منقول عنها الغات ممدوده را يا على السّواء گاه ممدوده وگاه مقصوره در عين همان كتاب واحد چاپ كرده اند يا بطور كلّى تمام الغات ممدوده را مطّردا بصورت الف مقصوره نگاشته اند،-