«خفريان فرسخى شمالى تلّ بيضاست وقبر عارف مشهور حسين بن «1» احمد بيضاوى كه از بزرگان مشايخ است در اينجاست وپادشاه زمان امير عضد الدّوله ديلمى «2» او را گرامى ميداشت واغلب بخدمتش ميرسد وطلب وعظ ونصيحت ازو ميفرمود»، در آثار عجم ص 337 در ضمن وصف بلوك بيضاء وذكر بعضى از معاريف آنجا گويد: «ابو الحسن سالبه بن احمد [صح: ابو الحسين احمد بن سالبه] معروف بشيخ الشّيوخ جماعتى كثيره از معتقدين وى بوده اند وفاتش در سنه چهارصد وپانزده هجرى است در بيضاء مدفون است در پشته زمينى كه بتلّ بيضا معروف است وفقير قبر وى را ديدم» ،

2 -پسر شيخ الشّيوخ مذكور ابو الفتح عبد السّلام بن احمد بن محمّد بن جعفر معروف نيز بابن سالبه ومتوفّى در سنه 473، عين عبارت هجويرى را در كشف المحجوب ص 215 راجع بوى كه در ترجمه پدرش در حقّ وى گفته: «و شيخ ابو الفتح بن سالبه مر پدر را خلفى نيكو واوميدوارست» سابق نقل كرديم واز اينكه هجويرى در همانجا پس از تعداد جماعتى از متأخّرين مشايخ فارس گويد: «و ازين جمله من شيخ الشّيوخ [ابو الحسين] وشيخ ابو اسحق [كازرونى] را نديدم» معلوم ميشود كه وى سايرين را كه از جمله همين ابو الفتح بن سالبه ما نحن فيه باشد ديده بوده است،- ابن الجوزى در تاريخ منتظم ج 8 ص 328 در ضمن تعداد متوّفاهاى سنه 473 گويد: «و عبد السّلام بن احمد بن محمّد بن جعفر ابو الفتح الصّوفى ويعرف بابن سالبه من اهل فارس سافر الكثير وجال في البلاد وسمع بها الحديث وورد بغداد في سنة خمس وعشرين واربعمائة فسمع بها من ابى القاسم بن بشران وابى علىّ بن شاذان وبمصر من ابى عبد اللّه بن نظيف وباصبهان من ابى بكر بن ريذة، سمع منه يحيى بن عبد الوّهاب بن منده وتوفّى ببيضاء فارس في جمادى الاولى من هذه السّنة [473] ،

(1) - كلمه «ابن» بظنّ غالب غلط وزيادى است،- وچنانكه ملاحظه ميشود مؤلّف بجاى «ابو الحسين» از او بحسين تعبير كرده بحذف كلمه ابو از اوّل كنيه كه در بعضى نواحى ايران معمول بوده، رجوع شود براى نظاير آن بص 48 حاشيه 3،-

(2) - اين فقره سهو فاحش است از مؤلّف فارسنامه ناصرى، چه بتصريح شيرازنامه ص 100 آن پادشاهى كه معتقد او بوده وپيوسته بخدمتش ميرسيده بهاء الدّوله خسرو فيروز بن عضد الدّوله بوده نه خود عضد الدّوله،