ابن الاثير نيز در حوادث همان سال 473 در حقّ او گويد: «و فيها توفّى عبد السّلام بن احمد بن محمّد بن جعفر ابو الفتح الصّوفى من اهل فارس سافر الكثير وسمع الحديث بالعراق والشّام ومصر واصبهان وغيرها وكانت وفاته بفارس» ،
در شيرازنامه خطّى مورّخه سنه 833 بلافاصله بعد از شرح حال پدرش شيخ الشّيوخ احمد بن سالبه سابق الذّكر شرح احوال همين صاحب ترجمه را از قرار ذيل نگاشته «1» : «و منهم الامام ابو الفتح عبد السّلام بن شيخ الشّيوخ ابى الحسين بن «2» احمد بن سالبه، در فنون علوم سعى فرموده جامع ميان علم وعمل گشته مدّتى در صحبت شيخ مرشد «3» قدس سرّه بسر برده در شهور سنه اثنتين وسبعين واربعمائة «4» وفات يافت وبجوار پدر بزرگوار در تلّ بيضا مدفون است، نقل است از شيخ ابو الفتح عبد السّلام كه او فرمود كه روزى شيخ ابى الحسين پدر خود را ديدم او را وجد واستغراق روى نموده چوبكى بر دست داشت وبر زمين ميزد واين دو بيت انشا «5» مى فرمود وميگريست:
لها في طرفها لحظات سحر ... تميت بها وتحيى ما تريد
وتسبى العالمين بمقلتيها ... كأنّ العالمين لها عبيد»
3 -شيخ الشّيوخ سراج الدّين محمود بن خليفة بن عبد السّلام بن احمد بن محمّد بن جعفر معروف بابن سالبه نواده عبد السّلام مذكور بلافاصله قبل، وى شيخ خرقه شيخ روزبهان بقلى كبير بوده ودر سنه 562 در شيراز وفات يافته ودر كوى برامكه در آن شهر مدفون شده است، شرح احوال وى در شيرازنامه خطّى وچاپى «6»
(1) - اين ترجمه احوال ابو الفتح عبد السّلام بن شيخ الشيوخ ابى الحسين بن سالبه بكلّى وبتمامها از شيرازنامه چاپى ساقط است،
(2) - كلمه «ابن» چنانكه مكرّر در عين همين مورد ما نحن فيه گذشت بظن غالب زيادى وسهو نسّاخ است،
(3) - يعنى شيخ ابو اسحق ابراهيم بن شهريار كازرونى كه در جميع كتب تواريخ ورجال هميشه بهمين لقب «شيخ مرشد» ازو تعبير كرده اند بنحوى كه معلوم ميشود «شيخ مرشد» لقب مخصوص او بوده است.
(4) - چنانكه ملاحظه ميشود اين تاريخ وفات با تاريخ وفاتى كه ابن الجوزى وابن الاثير چنانكه گذشت براى صاحب ترجمه ذكر كرده اند يعنى سنه 473 فقط يك سال اختلاف دارد.
(5) - كذا في الأصل، وشايد صواب در اينجا «انشاد» باشد،
(6) - شيرازنامه خطّى مورّخه 833 ورق 69 الف، وچاپى ص 113 - 114،