وى اين قصيده را در حبس با بسيارى از مطالب تاريخى كه در هيچ مأخذ ديگر بدست نميتوان آورد ذكر كرده است، از اين شرح يك نسخه بسيار قديمى كه در سنه 734 كتابت شده در كتابخانه آستانه قدس رضوى «1» در مشهد موجود است، ويك نسخه بى تاريخ ديگرى نيز از آن كه قريب ثلث آن از طرف آخر افتاده در كتابخانه مجلس در طهران، وما ذيلا خلاصه اين مقدّمه را بدون حذف چيزى از اصل مطالب ذيلا از روى هردو نسخه مذكوره نقل خواهيم كرد، شارح در مقدّمه كتاب بعد از تحميد وتصليه گويد:

«اما بعد فانّ مولانا الصّاحب السّعيد المجتهد الشّهيد علامة زمانه ونادرة اوانه الّذى كان جنابه مربع الفضائل ومرتع الافاضل يفزع الى فنائه المتبحّرون من كل صوب وينحدر الى بابه المحقّقون من كل اوب عميد الحقّ والدّين اسعد بن نصر الفارسى الأنصارى سقى اللّه مثواه ونضر محيّاه ورضى عنه وارضاه كان في زمن الملك المؤيد المظفّر الكامل مولى ملوك العالمين مظفّر الدّنيا والدّين سعد بن زنگى انار اللّه برهانه واسكنه جنانه واعلى شانه وزيرا يدور رحى التّدابير بصائب آرائه وتنتظم مصالح الجماهير في سلك غنائه ومضائه يقوم بنافذ حكمه اقطار الممالك ويجلو بانوار عدله ظلام الظلم الحالك ويعتتضد بتعزّز مكانه اكناف فارس وارجاؤها ويعتمد على رفعة شانه ارباب- الفضائل وابناؤها فللّه درّ القائل:

امّ الوزارة امّ جمّة الولد ... لكن بمثلك لم تحبل ولم تلد

فلمّا انتقل الى جوار اللّه الملك العادل «2» انار اللّه برهانه في قلعة بها تزاد «3»

(1) - رجوع شود بفهرست كتابخانه مزبور تأليف آقاى اوكتائى نمره مسلسل 181 ونمره خصوصى 72،- فاضل دانشمند آقاى سيد محمد تقى مدرّس رضوى مدّ ظله العالى بخواهش راقم سطور در مسافرتى كه در سنه 1322 شمسى بمشهد نمودند سوادى از تمام مقدّمه اين شرح را از روى همين نسخه براى اينجانب برداشتند، موقع را مغتنم دانسته از لطف ايشان كمال تشكر را اظهار ميدارم،-

(2) - يعنى اتابك سعد بن زنگى

(3) - چنين مكتوب است بعينه نام اين قلعه يعنى بها تزاد بباء موحده وهاء والف وتاء مثناة فوقانيه وزاء معجمه والف ودر آخر دال مهمله در هردو نسخه شرح قصيده اشكنوانيه يعنى هم در نسخه مشهد وهم در نسخه كتابخانه مجلس در طهران، نام اين قلعه را در هيچيك از كتب مسالك وممالك وجغرافياى [بقيه در صفحه بعد]