وَيَدْفَعُ الْعَدُوَّ بِمَا قَدَرَ عَلَيْهِ وَإِنْ بِتُرَابٍ أَوْ عُودٍ أَوْ بِجَارِحَتِهِ أَوْ عَنْ صَاحِبِهِ أَوْ قَرِيبِهِ أَوْ رَحِمِهِ أَوْ عَنْهُمْ إنْ قَدَرَ وَإِلَّا اخْتَارَ مَنْ يَدْفَعُ عَنْهُ مِنْهُمْ وَلَوْ نُدِبَ لِأَكْثَرِهِمْ حَقًّا .
الشَّرْحُ