و بدانچه ما را لشكر كشى و سپاهدارى پيش افتاده هم بسبب بد افعالى (1) و خصال (2) نامرضى و (ص 94) استكبارى تو بود كه كشتيهاى مال سرانديپ را موقوف كردى، و مسلمانان را اسير گردانيدى. و امروز در كل ممالك دنيا فرمان دار الخلافت كه نائب نبوّت است مطلق و نافذ گشته است [و همه] بجاى مى آرند، و تو طريق تمرّد و تعنّد ميورزى؛ و اموال خزانهء بيت المال كه ولاة (3) متقدم (4) و شاهان ماضى در ذمّهء خود لازم و واجب داشته اند و آن را بأدا مى رسانند (5) ، و تو باز گرفتى. و چون بدين خصال نامحمود خود را ملوّث گردانيدى و از خدمت ابا نمودى، و اين حكايت را بد نمودى و جائز شمردى (6) ، فرمان دار الخلافت كه نافذ باد! بدين (7) جانب رسيد تا انتقام آن افعال بكشم، و بمحاربت و منازعت روى بحرب تو آرم. و بهر موضع كه با من (8) مقابل شوى بيارئ خدايتعالى كه قاهر الجبابره (9) است ترا مقهور و مخذول گردانم (10) ، و سر ترا (11) به عراق فرستم (12) ، يا جان خود را در سبيل خدايتعالى (13) فدا كنم (14) . و اين (15) اجتهاد بفرمان جاهد الكفّار و المنافقين بر خود واجب (16) ديده ام، (17) و بجهة رضاى الهى قبول كرده ام (17) ، و از كرم عميم اميدوار گشته كه فتح و نصرت بما ارزانى (18) باشد، إن شاء الله تعالى. وكتبه في ثلاث وتسعين (19) .

(1) پ: بد فعالى

(2) پ: بد خصالى و

(3) م: ولايت

(4) ب پ س: مقدم

(5) م: بأداى مى رسانيده اند

(6) پ: بد و جايز فرمودى؛ س: اين حكايت جايز شمردى

(7) پ: باين؛ م: برين

(8) س: بما

(9) ب: الجبائر؛ م: الجبّار

(10) س: گردانيم

(11) پ افزايد: بياورى خدا

(12) ب س ك‍م: برم

(13) ب: خدا؛ پ: پروردگار خود

(14) س: در راه خدا سبيل كنم

(15) ب م: روايت

(16) پ افزايد: و لازم

(17 - 17) اين جمله درنسخه پ موجود نيست

(18) پ م: بارزانى

(19) ب س ك‍: سبعين، كه ظاهرا سهو است