و اكنون بعزّ اسلام مشرّف (ص 114) گشته ام (1) ، و تعلق ما به پادشاه اسلام شد (2) : شرط نباشد كه پيش كافر سر فرود آرم.

تهديد داهر(3)

پس داهر گفت: اگر تو رسول نبودى ترا سياست فرمودمى تا ترا بعقوبت بكشتندى (4) . مولاى ديبلى گفت: اگر اتفاق تو (5) بر كشتن ماست، عرب را زيانى (6) نباشد (7) ، و بجهة باز طلب خون ما (8) انصاف ستانان هستند، بمطالبت تو كفاف (9) باشند.

پس شامى زبان بگشاد كه ما رسول اميريم بتو، و فرموده شده ايم (10) كه اين رسالت بحضور ملكان (11) و رانگان (12) او گذارى. داهر گفت: بگو، زيرا كه رسول رسانندهء پيغام باشد، و فرمان مخدوم خود را ادا كند. گفت: امير محمد قاسم چنان فرموده است: اختيار تراست؛ اگر بگذرى راه تو كشاده است و منعى و زجرى نباشد، و الّا شما راه كشاده داريد تا لشكر عرب از آب (13) عبره كند (14) و در مقابل شما آيد (15) .

تدبير كردن داهر با سياكر وزير (16)

پس داهر با سياكر وزير (17) مشورت كرد كه اشارت تو درين باب چيست. سياكر وزير (17) گفت: من راى (18) را كرّات و مرّات در آنچه

(1) م ندارد: گشته ام

(2) پ: واقع شد

(3) س: داهر راى

(4) ب س: تا ترا بكشتندى؛ م: تا ترا بكشتند

(5) ب س ك‍م: شما

(6) ب: عذر را بر زبانى؛ س: عذر بر اينان

(7) ب س م: نخواهد بود

(8) ب س ك‍م: من

(9) س: كفايت

(10) پ: شد

(11) پ: بملكان

(12) ك‍: رايگان؛ م: راوگان

(13) پ: از راه آب

(14) س: عبور كند

(15) ب: و در مقابل آيد با شما

(16) نسخه م در همه مواضع «سيساگر» دارد

(17 - 17) اين جمله در نسخهء م موجود نيست

(18) پ س ك‍م: پادشاه