و گل او شوره (1) ؛ اگر لشكر اندك رود زود (2) ضايع شود، و اگر حشم كثير و (3) بيشتر روند گرسنه مانند و هلاك شوند (4) . (f 40 a) پ س امير المومنين عثمان بن عفّان رضى الله عنه (5) گفت كه در عهد و وثيقت (6) چگونه اند: وفاداراند يا جفا خواه (7) ؟ حُكيم (8) گفت: خائن و غدّاراند. پس عبد الله را از لشكر سند احتراز كرد (9) و كسى را نفرستاد.

خلافت امير المؤمنين (10) على بن أبى طالب رضى الله عنه (11)

پس خلافت به امير المومنين (12) على بن ابى طالب رضى الله عنه (13) رسيد در آخر سنه ثمان و ثلثين (14) . مفسّران زمان (15) و مشاطگان تفسير و بيان چنين آورده اند كه چون خلافت به امير المومنين على رضى الله عنه (16) رسيد، گويند اهل شهر را با همديگر مخالفت و منازعت افتاد. عامر بن الحارث (17) بن عبد القيس روايت كرد كه چون مردمان اطراف مخالفان شدند، تاغر (؟) بن دعر (18) را به ثغر (19) هند بر سر لشكر نامزد فرمود، و جماعتى از اكابر و اعيان حشم در خيل او نصب كرد، و از راه بهرج (20) و كوه پايه روان شدند، در آخر سنه ثمان و ثلثين (21) . بهر موضع كه مى رسيدند

(1) بدل اين جمله در عبارت عربى موجود نيست

(2) ك‍: بود

(3) ب پ س ك‍ندارد: كثير و

(4) پ: گردند

(5) پ ندارد: بن عفان رضى الله عنه

(6) پ س: عهد وثيق

(7) پ: خواهند

(8) و در جميع نسخ: عبد الله، كه ظاهرا سهوست

(9) پ: آمد

(10) س زياد دارد: و امام المتقين

(11) ب: صلوات الله تعالى و سلامه عليه؛ پ فقط: على ابو طالب؛ ب س: عليه السلام

(12) م ندارد: امير المومنين

(13) ب: عليه الصلاة و السلام؛ س: عليه السلام

(14) ب افزايد: يعنى سى و هشت

(15) ب س ك‍م: آن زمان

(16) ب: صلوات الله تعالى و سلامه عليه؛ س: بآن حضرت

(17) ك‍: حارث

(18) ب: تاغر بن دعور؛ پ: تاعر [با نقطه زير عين] دعو؛ ح: ثاغرين دعو؛ س: تاغرين دعور؛ ك‍: ثاغير بن دعو؛ م: تاغر بن دعر

(19) پ س: سفر

(20) ب: بهرام؛ ح: بهرم؛ ك‍: بهرجه

(21) ب س: ثمانين [ب افزايد: يعنى هشتاد] ، كه ظاهرا سهو است؛ نسخه پ اين سن تاريخ را ندارد.