را عمارت كنند (f 108 b) و با مسلمانان خريد و فروخت كنند و ايمن باشند و در صلاح خود كوشند. و فقراء برهمنان را باحسان و تعهد تيمار دارند، و اعياد و مراسم خود را بشرائط آباء و اجداد قيام نمايند، و صدقاتى كه پيش ازين در حق براهمه مى دادند نيز بر قرار قديم بدهند، و از صد درم سه درم سنگ بر اصل مال - بنگرند (1) كه چند واجب باشد بديشان رسانند. باقى در وجه خزانه در قلم اصحاب و حضور نواب (2) در حفظ مى باشد. و اصحاب و امراء را مواجب مقرر گردانند (3) . و هم برين شرائط و قول تميم بن زيد القيسى و حكم بن عوانة كلبى را در ميان آوردند. و با برهمنان قرار افتاد كه بر وجه دريوزه طاس مسين در دست گرفته بدر خانه مى رفتند، تا آنچه ميسّر گردد از غله مَا يَجِبُ نصيبى كنند، تا ضايع نمانند. و اين معنى در ميان كافران مصطلح شده است.

پس محمّد قاسم از سوداء (4) برهمناباد بپرداخت و (5) درخواستى كه مردمان داشتند بوفا رسانيد، و بجهة قائم بودن خود، چنانكه جهود و ترسا و مغ (و نصرانى) و مجوس عراق و شام است، (ص 177) هر يك را اجازت كرد و باز گردانيد، و مقدّمان ايشان را رانه (6) نام گردانيد.

خواندن محمّد قاسم وزير سياكر را

پس وزير سياكر (f 109 a) و موكهء بسايه را استدعا فرمود و گفت: كار جتّان لوهانه با چچ و داهر چگونه بود و معاملت ايشان از چه وجه است؟ (جواب سياكر) وزير گفت بحضور موكهء بسايه كه در ايالت راى چچ لوهانه يعنى لاكهه و سمّه را فرمان نبودى كه جامهء نرم پوشيدندى و

(1) س: بگيرند

(2) م: ثواب

(3) م: گردد؛ پ س: كردند

(4) س: سواد

(5) ب س ك‍م ندارد: بپرداخت و

(6) ب س ك‍: رعنا؛ م: رانى