و بيقين دانستند (1) كه از هيچ طرفى مدد نخواهد رسيد، جامهاى مرگ بپوشيدند و به حنوط و عطر خود را معطّر گردانيدند (2) و عيال و اطفال خود را از در حصار كه روى به رمل (3) داشت بيرون فرستادند. از آب منجهل (4) بگذشتند. و مسلمانان را از آن حال خبر نبود.

چون صبح صادق از وراى حجاب ديجور غاسق برآمد، محمّد قاسم را از رفتن آن طائفه معلوم گشت، و از لشكر خود بعضى را عقب ايشان بفرستاد. بوقت گذشتن جوى بعضى را دريافتند. همه را علف تيغ خونخوار كردند، و آنچه پيشتر بگذشته بودند از راه رمل (5) و ريگستان بهندوستان رفتند ببلاد سير (6) . و نام ملك ايشان ديو راج (7) عمزادهء داهر راى بود.

(8) فتح دهليله و خمس خزانه دار الخلافت فرستادن (8)

محمّد قاسم چون از محاربت دهليله بپرداخت و فتح كرد، خمس مال بخزانه دار الخلافة تسليم افتاد، و فتح نامهء بهرور (9) و دهليله بحجاج بنوشت و تمام احوال (10) بيان نمود (11) .

آمدن سياكر (12) وزير (f 101 a) و امان خواستن

پس محمّد قاسم بملوك هند باطراف نبشتها (13) در قلم آورد و بمطاوعت و اسلام (14) استدعا فرمود. چون اين معنى سياكر وزير داهر بشنيد، معتمدان خويش فرستاد و امان خواست، و آن زنان مسلمانان كه گروگانى بودند با خود آورد (15) ، كه ايشان آن زنانند كه بنام حجاج فرياد مى كردند.

(1) ب س ك‍م: و يقين شد

(2) م: كردند

(3) س: بر دل؛ م: بر پل

(4) م: نهجك

(5) پ: برمل

(6) ب ح: سيفر: پ: ببلاد هند و سيؤر

(7) ب ح س ك‍: ديوار؛ پ: ديوا را

(8 - 8) اين جمله در نسخ ب پ موجود نيست

(9) ب م: بهروز؛ ح: بهرود

(10) ب: بنوشت بتماميت احوال؛ پ: بنوشت با تمام احوال؛ س ك‍: بنوشت بتمامت احوال

(11) ب س ك‍ندارد: بيان نمود

(12) م: سيساكر

(13) پ: نوشتها

(14) پ: بمطاوعت اسلام

(15) پ: با خود همراه آورد