ص 220، س 3، هراور: در نسخه پ اين كلمه را «تهراو» نوشته. مير معصوم در تاريخ سند (ص 27) آن را «تهرى» خوانده و صاحب تحفة الكرام (چاپ بمبئى، ج 3، ص 15) تتبع او نموده.

ص 221، س 7، على بن محمد بن عبد الرحمن بن عبد الله السليطى: احتمال دارد كه درينجا دو اسم مخلوط شده است يعنى على بن محمد ابو الحسن المدائنى و عبد الرحمن بن عبد الله السليطى. مير معصوم در تاريخ سند (ص 27) گويد: و مردم لوهانه و سعته و چندر و ماچى و هالير و كوريچه نيز باستصواب على بن محمد بن عبد الرحمن السليطى آمدند، و ايشان همه سر و پا برهنه بودند، به زنهار درآمد، ولى مير معصوم براى اين بيان هيچ سندى ندارد.

ص 228، س 14، كيرج: شايد بلوك «كيره» كه در شمال گجرات واقع است.

ص 233، س 16، تا بزمين كشمير: بايد اينجا «تا بزمين كسّه» يعنى قصّه (Cutch) بخوانيم. - س 17، بلهرا: سياحان و مورخان عرب ملوك خانوادهء ولّبهى را بهمين لقب ياد كرده اند.

ص 234، س 18 - 19، على بن محمد بن سلمه بن محارب: درينجا نيز در ميان در اسم راوى اختلاط واقع شده است، يعنى على بن محمد [ابو الحسن المدائنى] و مسلمه بن محارب. سلمه اشتباهت براى مسلمه.

ص 235، س 1، ارور بغرور: و في فتوح البلدان «الرور و بغرور» . بغرور شهرى بوده در نزديكى ارور (ياقوت؛ ج 2، ص 833) ، لهذا اين دو شهر را يكى دانسته ارور بغرور نوشته اند.

ص 236، س 12، سكه ملتان: در همه نسخ اينچنين آمده. امّا واضحست كه سكه و ملتان دو شهر مختلف بوده است. لهذا بايد كه در همه جاها «سكه و ملتان» خوانده شود. وقتى كه بلاذرى بيان فتوح