كتب هند (1) رگ، جج، اسام، اثرين بر طرف زبان ظاهر (2) دارم، (3) و هر شغل كه امير حاجب اشارت فرمايد بطريق امانت و سداد (4) و حسن ديانت و بلاغت چنانكه كسب كرده ام در اتمام آن شرط اخلاص و اختتام بجا آورده شود (3) . در ضمن اين كلمات بودند كه از طرف سكه و ديبل (5) نبشتها (6) بهر مصالح برسيد. (f 10 b) حاجب رام آن مكتوب (7) بوى داد. چچ بخواند، و به (8) بهترين حال بروى (9) ادا كرد (10) و جواب آن به بهترين الفاظ و خط بليغ در قلم آورد (11) . امير (12) حاجب رام چون (13) بران مكتوب مطّلع شد، بر ملاحت و بلاغت و خط مستقيم محمدتها (14) گفت، و بتشريف وافر و انعام متوافر (15) مستظهر گردانيد، و گفت: مرا مهمّات و مصالح بسيار است، و باشد كه بوقت فرصت ملازم خدمت نتوانم بود (16) ، بنيابت من در ديوان انشاء مقيم بر در سراى راى (17) ميباش (18) .

چچ آن شغل را در ضبط خود آورد و لازم گرفت (19) ، تا بديوان رسائل معروف گشت، تا روزى ساهسى راى (20) ببارگاه آمده بود، و اكابر و اعيان شهر حاضر بودند كه مكتوبات (21) از طرف سيوستان ايصال شد. حاجب رام را بطلبيدند؛ بديوان (21) نيامده بود. چچ گفت: من نائب

(1) ب س: هندوى

(2) پ م: ظاهره؛ ب س: ظاهر ياد

(3) ب س: كه اگر امير حاجب اشارت فرمايد در فصاحت و بلاغت چنانكه كسب كرده ام خوانده شود و اخلاص و اختتام بجا آورده شود

(4) پ ندارد: و سداد

(5) ب پ س ك‍: از طرف ديبل؛ م: سك

(6) ب: نوشتها

(7) پ افزايد: را

(8) م ندارد: و به

(9) م: بوى؛ و اين قراءة پ است.

(10) ب: تقرير كرد

(11) س: و جواب آن را بوجه خوبى و بالفاظ شيرين و خط بليغ در قيد قلم درآورد

(12) م: اين؛ كلمه «امير» قراءة ك‍است

(13) ب: و او چون

(14) س: آفرينها

(15) ب: متكاثر؛ پ: متواتر

(16) ب ك‍: نتوانستم؛ س: نتوان گشت

(17) ك‍م: شاه؛ پ: اشارة

(18) ب: مى بايد رفت؛ م: مى باشد. و «مي باش» قراءة ك‍است

(19) پ: در ضبط آورد و خود را لازم گرفت

(20) س م: ساهسى شاه؛ پ ك‍: شاه ساهسى

(21) ب: مكتوب

(22) پ: آن روز بديوان