ذو الجلال مؤكّد بتوقيع طه ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى اصدار افتاده است كه: اى (1) ماه شب چهارده (2) انبيا و رسل بوجود تو ختم است، و ملتمسات اوهام تو (3) بدرگاه لا يزال مجيب (4) ، چندين رنج و جفا (5) بر خود چرا (6) اختيار (7) مى كنى؛ (f 4 a) در التماس خود اشارت كن تا فرمان بشارت بتو رسانم. خواجهء طريقت و پيشواى راه (8) حقيقت سر درج فكرت (9) بگشاد و (10) نطق درربار (11) در بيان (12) آورد و گفت (13) : «يا أخى جبريل أ فلا أكون عبدا شكورا.» با اين همه مناقب كه (14) مراست، نه آخر بنده ام و بنده زاده ام (15) . و از درگاه جلّت عظمته چند مثال (16) در حق محمد (17) صادر است: اوّل بر حكم بشارت (18) رحمت بعالميان بشارت كرد، (قوله تعالى) وَما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ. و جاى ديگر برسالت خود را (19) باصحاب (20) جلوه كرد مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللهِ وَالَّذِينَ مَعَهُ الآية. و جاى ديگر خزانه نبوّت را بمسمار مهر (21) نبوة (21) و رسالت مستحكم فرمود (23) كه محمّد رسول الله

(16) بقيه حاشيه صفحه 3

بنيان الرّبّ درشان اوست پوشانيد و لباس خلقت را مزيّن باعزاز ما خلقت الجنّ و الانس الّا ليعبدون ساخته و پرداخته كرد. براق مدح بميدان حمد او لنگ است. وصف ز تاريك سبا كرد (؟) رهى ستايش بيرون آمدن برو شكست. هر آنكه رفت از رهج هم نظاهر شد. رحيمي كه مژگان (؟) هند را به تشريف ايمان مشرف ساخته، و كريمى كه منكران سند را بخلعت اسلام پرداخته، عالم گمراه را بشعشعهء دين محمدى بخود خواند و چراغ هدايت در صدور عالميان منور و روشن ساخت ...»

(1) ب س ك‍: اين

(2) م: چهاردهم

(3) ك‍ندارد: تو

(4) م: متحتّم محنت

(5) پ: عنا

(6) ب س ك‍: چرا بر خود

(7) ب س: اعتبار

(8) پ ك‍ندارد: راه

(9) م ندارد: فكرت

(10) ب س: فكرت را كشاده

(11) م: در زبان

(12) ب س ك‍م: ميان

(13) ب س ك‍: فرمود

(14) ك‍ندارد: كه

(15) م: بنده وار زيم

(16) م: امثال

(17) م: من او

(18) ك‍: اشارت

(19) ك‍ندارد: را

(20) م: باصحابه

(21) ك‍: هنر

(22) ك‍ندارد: نبوة

(23) ب س: فرموده