چنانچه بقلم بنگارند، دراز ساعد بود، پهن كف بود، باريك انگشت بود، دراز انگشتان بود، انگشتان او گشاده بود، دراز ناخن بود، نگريستن او بدنباله چشم بود، بيشترى در زمين نگريستى آهسته بودى بى ترش رويى، وشادگان بود بى خنديدن، حكمش عدل بود، گفتارش حكمت بود، پيشه اش سخاوت بود، پر دل بود، نرم گوى بود، صعب خوى نبود، بدى را مكافات نكردى، گناه را عفو كردى، در ميان دو كتف وى خالى بود سياه از دينار كمتر، چنانكه بزردى زدى، وآن مهر نبوت بود، از وى بوى خوش آمدى، مانند بوى مشك، كه پيش ازو، وپس از وكس را چنان نبوده، صلوات الله عليه وعلى آله واصحابه

معجزات مصطفى عليه السّلام

بدان اسعدك الله تعالى: كه پيغامبر را صلّى الله عليه وسلّم معجزات بسيارست اما آنچه ايزد تعالى او را بدان مخصوص گردانيده بود، كه سيد همه پيغامبران كرد وفرمود: آدم وآنكه ازو پس باشند از پيغامبران صلوات الله عليهم وسلامه همه زير علم او باشند، واندر چند جاى كه ذكر پيغامبران كرد، نخست ياد او كرد، چنانكه گويد عز من قايل تعالى وجل: واذ اخذنا من النبيين ميثاقهم ومنك ومن نوح [1] . واز پيغامبر صلّى الله عليه وسلّم پرسيدند: متى كنت نبيا؟ فرمود: كنت نبيا وآدم بين الماء والطين [2] ، من پيغامبر بودم، وآدم ميان آب وگل بود. از مادر ختنه كرده زاد وناف بريده، چون از مادر جدا شد، سر به سجده نهاد، انگشت بر كرد، وشهادة آورد، هر گاه دايه او مشغول شدى، گهواره او خود جنبيدى، وچون دايه ديرتر آمدى، انگشت خود را مكيدى، مزه شير وانگبين يافتى، بول وغايط او هرگز كس نديدى، احتلامش نيفتادى، سايه او بر زمين نيفتادى، چشمش در خواب بودى، دلش بيدار بودى، ونه خفتى، از پس همچندان ديدى كه از پيش. هر كه با او رفتى، اگر دراز بودى فروتر نمودى، هرگز پشه ومگس بر وى ننشستى، بر هر ستورى كه بر نشستى اگر چه ضعيف بودى، بر همه ستوران چيرگى كردى، هرگز بر ناف او موى بر نيامدى با هر كه كشتى گرفتى، اگر چه آن كس قوى تر بودى بيفتادى، واز خوى و

[1] قرآن، الاحزاب 7

[2] اين حديث صحيح را ابو نعيم در حليه الاولياء وابن سيد در طبقات وطبرانى در الكبير چنين روايت كرده اند: كنت نبيا وآدم بين الروح والجسد (جامع الصغير 2 - 97) .