الرابع والعشرون الملك كشلى خان سيف الدين ايبك السلطانى ملك الحجاب (طاب ثراه) [1]

[ملك] كشلى خان ايبك (طاب ثراه) برادر ابى وامى خان اعظم الغ خان معظم [2] بود، هر دو در از يك صدف (و) دو خورشيد وماه از يك شرف [3] دو لعل از يك كان، ودو ملك از يك ديوان، ودو گل از يك چمن بختيارى ودو تهمتن از يك انجمن [4] شهريارى.

اصل ايشان از خانان البرى بود، وچون كافر مغل بر بلاد تركستان وقبايل قبچاق [5] استيلا آورد بضرورت ايشان را با اتباع واشياع خود از موضع معهود نقل بايست كرد، ملك كشلى خان ايبك [امير حاجب] برادر كهتر بود وخاقان معظم، الغ خان [6] برادر مهتر، ملك (امير) حاجب در ان عهد در صغر سن بود، چون از پيش [7] مغل كوچ كردند، در اثناء راه زمين خلاب بود ملك امير حاجب در شب از گردون بيفتاد در ميان گل، ومغل در عقب، كس را مجال نبود كه او را از (ميان) گل برآوردى [8] گردونها براندند واو همانجا بماند، الغ خان اعظم بسر او رسيد او را برگرفت، دوم كرت مغل در عقب او رسيد ملك امير حاجب بدست مغل افتاد واز تقديرات آسمانى او را بازرگانان بخريدند، وبشهرهاى اسلام آوردند، اختيار الدين ابو بكر حبش [9] كه از حضرت برسالت مصر [و] بغداد رفته بود، ملك امير حاجب را از ان بازرگا [نا] ن بخريد وآثار رشد، در ناصيه وى [10] لايح ديد، از آنجا بحضرت دهلى آورد، سلطان سعيد از اختيار الدين ابو بكر بخريد [11] انوار عقل وكياست در ناصيه او لامع بود، اين كلمات از راه انصاف وصدق در قلم مىيد [12] [كه] ملكى از تركان عاقل تر وبا حياتر وباوفاتر ازو چشم بيننده در نظر نياورده بود [13]

[1] راورتى: ملك سيف الدين ايبك كشلى خان السلطانى

[2] مط: خانان معظم الغ خان اعظم. اصل: الوخان معظم

[3] اصل: شرق

[4] اصل خوانده نمى شود

[5] اصل خفجاق

[6] اصل: الوخان

[7] مط: از پس مغل

[8] مط: بردارد

[9] مط: اختيار الملك رشيد الدين ابو بكر حبش، راورتى كذا

[10] مط: ناصيه او لايح بود

[11] مط: از اختيار الملك بخريد

[12] اصل: ميآمد

[13] مط: است.