بن سلطان صاحب واقعه شد، سلطان رضيه اوده به نصرت الدين تايسى داد، در وقتى كه ملك جانى وملك كوچى بدر شهر آمدند، ومخالفت آغاز نهادند، از اوده بوجه خدمتى، بدرگاه سلطنت متوجه شد، كوچى او را ناگاه استقبال كرد او را بگرفت ورنجورى او را غالب بود [1] هم دران مرض برحمت حق (تعالى) پيوست [حق تعالى بر وى رحمت كناد]

السابع الملك عز الدين طغان خان طغرل رحمه الله [2]

ملك طغان خان ترك [3] خوبصورت وپاكيزه سيرت بود اصل او قره خطا بود، بانواع مروت وشهامت آراسته بود وباخلاق حميده واوصاف پسنديده پيراسته (بود) ودر بذل ومروت [و لطف وشهامت] ومردم سازى خود را در آن زمان [4] ثانى نداشت، چون سلطان او را بخريد، اول ساقى (خاص) شد، چون مدتى در ان مرتبه خدمت كرد، (سر) دوات دار شد [5] ناگاه دوات مرصع خاص گم شد [6] سلطان او را ادب بليغ كرد [7] پس تشريف داد [8] (و چاشنى گير شد) وبعد از مدتى امير آخر شد پس در شهور سنه ثلثين مقطع بداون [9] شد، در وقتى كه [ملك] لكهنوتى (اقطاع) يغان تت (شده ولايت بهار طغان خان را فرمود چون يغان تت) برحمت حق تعالى پيوست او مقطع بلاد لكهنوتى شد وآن بلاد ضبط كرد، وبعد از فوت سلطان سعيد طاب ثراه ميان او (و) مقطع بلاد لكهنوتى ايبك [10] نام كه او را اورخان خطاب شده بود وتركى [11] بغايت جلد بود خصومت ظاهر شد، وبا هم شان در برابر شهر بسنكوت [12] لكهنوتى مصاف شد، (طغرل) طغان خان هنگام مقاتله او را [بر مقتل] تيرى زد شهادت يافت واسم [طغان خان] طغرل بزرگ شد، وهر دو طرف [13] بلاد لكهنوتى يكى را رال گويند برطرف لكهنوتى

[1] مط: رنجورى بر وى غالب شد: در ان مرض

[2] مط: طغرل طغان خان- راورتى كذا

[3] مط: تركى خوبروى ونيكوسيرت بود

[4] مط: خود را در لشكريان ثانى

[5] اصل خدمت كرد سردوات دارى ناگاه

[6] مط: گم كرد،

[7] مط: فرمود،

[8] مط: تشريفش داد

[9] اصل: بدوان

[10] مط: لكور ايبك نام، يا قرار بعضى نسخ خطى، لكنوروا يبك، لكوز ايبك. راورتى: لكهن يا ايبك نام كه اورخان ترك لقب شده بود، اصل: ايبك نام كه اوركورخان

[11] مط: ترك،

[12] اصل: بسكونت مط: بسكوت، ودر حاشيه قرار نسخ خطى بشكوت، بسنكوت، راورتى: بسنكوت

[13] مط: وهر دو لشكر بلاد.