استيلا يافت، ودوازده روز رنجور بود، روز دوشنبه دوازدهم ماه ربيع الاول سنه احدى عشر، وقت چاشت از دار فنا، بدار بقا رحلت فرمود. گفته اند: مدت مرض او چهارده روز بود، ووصيت فرمود، تا او را على وعباس، ودو پسر عباس، فضل وقثم بشويند، واسامه زيد رضى الله عنهم وشقران [1] مولى رسول، با ايشان بودند، واوس بن خولى انصارى هم با ايشان بود، ودر سه جامه سپيد كفنش كردند، وصحابه بر وى جدا جدا نماز كردند، بى جماعت وامام، واو را در حجره عايشه رضى الله عنها دفن كردند.

صلّى الله عليه وسلّم، وعلى آله واصحابه وذرياته الى يوم الدين.

الطبقة الثانية

طبقه خلفاء راشدين

الاول ابو بكر

ابو بكر صديق رضى الله عنه، خليفه رسول بود، نام او ابو بكر عتيق بن ابى قحافه ونام ابو قحافه عثمان بن عامر بن عمرو بن كعب بن سعد بن تيم بن مره بود وابو بكر رضى الله عنه. مردى تمام بالا بود، لعل [2] وسپيد باريك اندام تنك موى، وبر روى مباركش رگها بنمودى، پيشانى بيرون آمده، چشمها بكود [3] فروشنده، واز جمله سال داران قريش بود، وبه تجارت شام رفته بود، وپيش از ظهور اسلام راهبى او را وصيت كرده بود، كه منتظر باش به بيرون آمدن نبى آخر الزمان را، وگفته اند: خوابى ديده بود، چون باز آمد، خبر مصطفى بشنيد اسلام آورد، واقرباء خود را باسلام دعوت كرد، عثمان بن عفان، وزبير عوام وطلحه وسعد ابى وقاص، وعبد الرحمن عوف، بدعوت او اسلام آوردند، وابو بكر سى ساله بود، كه اسلام آورد، واو را شش فرزند بود: عبد الله، وعبد الرحمن ومحمد، وعايشه، واسما، وام كلثوم، وبا مصطفى صلّى الله عليه وآله وصحبه

[1] در نسخه اصل، فضل را فضيل، وشقران را نفران نوشته كه مطابق قول جمهور تصحيح شد.

[2] در شرح حليه هاى اكثر اشخاص اين كلمه بجاى سرخ از طرف مولف استعمال شده.

[3] اصل: به كو فرو شده شايد اصلا (بكود فرو) باشد، وترجمه همان تعبير غاير العينين طبرى وديگران باشد، كه در حليه حضرت ابو بكر آورده اند.