بر سمت حضرت انصراف نمود، بولايت كره ومانكپور تعلق كردن گرفت، وميان او وارسلان خان سنجر چست [1] مقابله [2] افتاد، ونصرت ارسلان خان را بود چون قتلغ خان را بهندوستان رفتن [3] ميسر نشد، در ميان مواس [4] عزيمت بالا كرد، وبطرف سنتور [5] آمد، ودر آن قبايل وجبال پناه جست. رايات اعلى براى دفع فتنه [6] او روز دوشنبه بيستم ماه ذى الحجه سنه اربع وخمسين، از حضرت دهلى حركت كرده، وچون سنه خمس وخمسين نوشد، لشكر درين سال بطرف سنتور رفت، وقتال ميان لشكر اسلام وهنود كوهپايه قايم شد وقتلغ خان ميان آن طايفه بود، واز امراء اسلام جمعى كه خايف بودند، بسبب اتهام بدو پيوستند، وچون طاقت مقاومت نداشتند (بسبب آن) پشت دادند والغ خان [7] معظم تمامت آن جبال را بتيغ زير وزبر كرد، تا سلمور [8] [و] در اندرون شعاب ومضايق جبال براند، وقصبه سلمور را كه هيچ پادشاه بران موضع نرسيده بود [9] ، ولشكر اسلام بدان دست نيافته [فتح كرد] وغزا بسنت بجاى آورد، وچندان [فسده] هنود متمرد (را) بقتل رسانيد، كه در حدود حصر نيايد (و به تحرير وتقرير نگنجد) والله اعلم بالصواب واليه مرجع (و) المآب

السنة الثانية عشر، سنه خمس وخمسين وستمائة

بعد از مراجعت روز يكشنبه ششم ماه ربيع الاول سنه خمس وخمسين وستمائة ملك بتى خان [10] ايبك خطائى از اسپ خطا كرد. وبرحمت حق تعالى پيوست ورايات همايون روى بحضرت نهاد، روز يكشنبه بيست وششم

[1] اصل: حت.

[2] مط: مقاتله.

[3] مط: سكونت

[4] مواس: ظاهرا اين كلمه به مواسات عربى نزديكست، كه يارى وغم خوارى كردن باشد (صراح ومنتخب) ولى در فرهنگ هاى عربى مواس باين صورت نيامده، ونويسندگان پارسى دوره گورگانيان هند (مواسات) را بمعنى لشكر محافظ ثغور ميآورند، كه درين كتاب نيز در چندين جاى ديگر خواهد آمد، وصورت مفرد آن در اين جا ديده ميشود مواس در ادب زبان پنبتو بمعنى محافظ است، وبقرار ضبط فرهنگ دفكن در هندى نيز معنى نگهبانى Protection دارد (رك: 68)

[5] در بعضى نسخ: ستور وستنور. پ: ستور. سنتور گره پايتخت راجگان سد مور بود، كه در هشت ميلى شمال دهره بطول شرقى 78 درجه 5 دقيقه وعرض شمالى 30 درجه 25 دقيقه واقع واكنون ديه كوچكى است (هو ديوالا 2: 735)

[6] مط: آن فتنه روز سه شنبه

[7] اصل: الوخان

[8] اصل: سرمرد؟ كه اكنون سرمور است.

[9] مط: دست نيافته بود ولشكر اسلام بدان نرسيده نهب كرد وغزاها

[10] كذا در اصل. مط: سنجان ايبك. نسخ خطى:

بخان، ايكخان، تهخان. راورتى: ملك سيف الدين بن خان ايبك خطائى. پ: للحان.