باز گذاشته بود، وملك هند وزمين كابل به خدمت او مفوض گردانيده بود، وآن سفر از براى تنزه بود، وبلقيس كه پادشاه يمن بود [1] وايمان آورده بود، در نكاح او آمده، ومهتر سليمان را سيصد زن در نكاح بود، وهفتصد كنيزك سريت داشت. چون مهلت او به آخر رسيد، در بيت المقدس آمد، ووضو ساخت، ودر نماز بايستاد، وجان به حضرت رب العالمين فرستاد، ويك سال بايست، تا جن وانس را معلوم شد، كه نقل كرده، واو را پسرى بود رجعيم [2] نام به تخت بنشست. والله اعلم بخواتيم الاحوال والاعمال، والحمد على كل حال.

يونس بن مالك متى از اولاد ابشا [3] بود، وبروايت تورات، از فرزندان يهودا بود، حق تعالى او را بعد سليمان عليه السّلام، باهل بديوسى [4] فرستاد، كه آنرا درين وقت موصل ميگويند، واو را ايشان تكذيب كردند، وايشان را او بعذاب وعده كرد، واز ميان بيرون رفت. چون عذاب در رسيد، قوم او بحضرت حق بناليدند وتوبه كردند، قبول افتاد، ويونس را فرمان بود، تا در ميان قوم رود، واو را از توبه ايشان معلوم بود، بر عزيمت خشم [5] بر آمد، تا در ميان قوم آورد، چون در كشتى بنشست، كشتى بايستاد، همه اتفاق كردند، كه در ميان كشتى كسى است، كه به عقاب خداى گرفتار است، قرعه بزدند، بنام يونس آمد، خود را در دريا انداخت، ماهى را فرمان شد تا او را بگرفت، وچهل روز در ميان شكم ماهى بماند، نماز وتسبيح

[1] اصل: بودند.

[2] كذا، طبرى: رحبعم. تورات (سفر ايام- 10) رحبعام. مسعودى وابو الفداء رحبعم. گزيده (55) رجعيم.

[3] طبرى ومير خواند: يونس بن متى. ابو الفدا: ومتى ام يونس ولم يشتهر نبى بامه غير عيسى ويونس، كذا ذكره ابن الاثير في الكامل وقد قيل انه من بنى اسرائيل. نام يونس در عبرانى «يوناه» بود، كه به مردم نينوا مبعوث شد (ترجمان القرآن ج 2 - 105) در تورات سفر مخصوص بنام يونان بن امتاى موجود است، كه تورات ويرا صاحب الحوت وپيغمبر نينوا ميداند.

[4] كذا في الاصل، ولى باتفاق مورخان نينوى صحيح است.

[5] اصل حسم، معنى آن فهميده نشد، قرآن فرمايد: اذ ذهب مغاضبا. الانبياء 87. شايد اين كلمه خشم يا حشم باشد.