وملك الامجد [1] ، وملك الصالح اسماعيل. وهر يك از ايشان بطرفى از اطراف ممالك پادشاه بودند، وآثار خيرات واحوال دولت ايشان [2] بر صحايف [3] ايام، در زمين حجاز وشام وديار يمن تا روز قيامت باقى خواهد ماند، هر طرف را از مملكت به پسرى داد، وبنفس خود در ممالك مدام طواف كردى با لشكر خود، واطراف را بعدل وكياست محافظت نمودى ومدام كمان در بازوى وى بودى، ودر قوت چنان بود: كه هيچكس در ان عهد كمان او نتوانستى كشيد غايت از بلندى كه بود، وبصدق قول نزديك اولياء واعدا معروف بود، وجمله خصمان ممالك او كه كفار روم وفرنگ بودند بر قول او اعتماد داشتند، كه غبار خلاف بر دامن قول او نه نشستى، ودر تمام مملكت او بر هيچ آفريده ظلم نرفتى ومدت سى واند سال ملك راند در امن وفراغ برحمت حق پيوست. عليه الرحمة والمغفرة.

التاسع الملك المعظم عيسى بن ابو بكر ايوب

پادشاه عالم وافر فضل بود، چون حق تعالى او را علم بسيار كرامت كرد از ميان فرزندان ملك العادل كه بر قانون مذهب اهل حديث شفعوى بود وآن ملك معظم بر مذهب امام اعظم ابو حنيفه نعمان بن ثابت الكوفى رضى الله عنه بود، ودر حوادث ممالك عجم علماء خراسان وما وراء النهر در واقعه كفار چين جلا شدند، امام شرف الدين [4] كه در علم [5] فقه آيتى بود (و امام جلال الدين حصرى) [6] كه در علم نظر برهانى بود بحضرت او پيوستند واين ملك معظم اين دو امام راو ديگر علماء كبار را رحمهم الله عليهم اجمعين تلمذ كرد واستفاده نموده، وجامعين وزيادات [7] امام محمد حسن شيبانى [8] را

[1] اصل وپ: المجد

[2] پ: ايشان ندارد

[3] اصل: وصحايف

[4] راورتى: شرف الدين اديمى.

[5] پ: در علم نظر برهانى بود.

[6] كلمات بين قوسين در (پ) نيست

[7] پ: زيادت. اصل:

زيارت مقصد از جامعين دو كتاب امام محمد شيبا نيست: اول الجامع الكبير في الفروع، دوم الجامع الصغير في الفروع، داراى 1532 مسئله فقهى كه هر يك شروح متعددى دارد (كشف الظنون 1: 377) وزيادات في فروع الحنفيه هم از آثار فقهى اوست كه جماعتى از علماء بران شروحى را نوشته اند (كشف 2: 11) امام محمد بن حسن شيبانى از فقهاى بزرگ حنفيه است كه در سنه 132 ه در واسط عراق متولد شد ودر سنه 189 ه در زنبويه رى وفات يافت، وى از امام ابو حنيفه درس فقه خواند وبا امام شافعى در حضرت هارون الرشيد صحبت كرد (المنجد 296) .

[8] پ. سيستانى؟