وفنا خسرو در غايت ضبط وتكبر وعلو همت بود، واز موت خايف عظيم بود، چنانچه نام گور دشتى كسى از آفريدگان، پيش تخت او نتوانستى گرفت، وگفته اند: كه جمله مقابر بفرمود: تا ديوارها بلند كنند، چنانچه چشم او بر هيچ گور نيفتادى. واز تكبر او يكى آن بود: كه بعد از فوت او هفت هزار دستارچه پادشاهانه يافتند همه ديبا وكتان، وتوزى [1] ومصرى وزر كشيده وزر بافته مرصع. كه دست ودهان وبينى بدان پاك كردى.

چنانچه قيمت آن مبلغ پنجاه هزار دينار سرخ برآمد. وچون او را وفات نزديك رسيد، بر مثالها وفرمانها نشان خود بنوشت، وبدست دبير خود داد، كه اين فرمان نويس! چنانچه راى تو صواب بيند واز فوت من خلق را خبر مكن.

مدت چهار ماه موت او مخفى داشتند او را بر تخت مى نشاندند، تا خلق او را مى ديدند. چون مدت فوت او نزديك آمد بفرمود: تا خاكستر بر زمين بگستردند، تا در ان ميغلطيد وميگفت، ما اغنى عنى ماليه، هلك عنى سلطانيه [2] تا فوت شد در رمضان سنه اثنى وسبعين وثلثمائه، الله الباقى.

الخامس المرزبان بن فنا خسرو الديلمى

چون پدر او فوت شد، أمير المؤمنين الطائع للّه، او را صمصام الدولت لقب دادند، وبجاى پدر بنشاندند، واو را اعزاز بسيار كرد، ودر كشتى دجله بنزديك سراى فنا خسرو آمد، ومرزبان پسرش را تعزيت كرد، وتشريفات وافر فرمود، وكارها در ضبط او بازگذاشت، وحرمت او موفور گردانيد.

مرزبان بر كار مى بود تا برادرش ابو الفوارس را واقعه پدر خبر شد بر وى خروج كرد. والله الهادى.

السادس ابو الفوارس ما كان بن فنا خسرو ديلمى

امير كرمان بود، چون فوت شد پدر او، اعزاز برادر بدار الخلافه بشنيد از كرمان لشكر جمع كرد، به پارس آمد، وآن بلاد را بگرفت

[1] در ترجمه راورتى توزى مصرى به اضافت آمده وتوزى جامه نفيسى است منسوب به شهر توز پارس، كه جامه هاى توزى از آنجا برند (سراج اللغات، حدود العالم) .

[2] قرآن، الحاقه 29.