الطبقة الحادية والعشرون في ذكر السلاطين الشمسيه (بالهند)

الحمد لله ذى الفضل [1] والاحسان والكرم والامتنان. على انعم اهل الايمان بالامن والامان في ظل دولة الشمسيه وجناب آل التتمش [2] السلطان وصلوات [3] على محمد صاحب السيف والبرهان، والسلام على آله واصحابه سادة القبائل وقادة البلدان.

اما بعد: چنين گويد ضعيف ترين بندگان درگاه سبحانى، منهاج سراج جوزجانى [4] بلغه الله الى اعلى الامانى، چون ارادت قديم بارى تعالى وتقدس در ناصيه بنده، آثار دولت وانوار مملكت تعبيه كرده باشد، چون ما در زمانه بحمل جنينى چنين [5] بارور گردد، پرتو آن محمول بر جبهه او ظاهر باشد، وچون هنگام وضع (آن) حمل آيد [6] ، وآن صاحب دولت در قماط مسقط رأس ملفوف گردد [7] ، فرح نظاره سوى آن ولادت بر همه چهرها پيدا آيد (و از هنگام ولادت) تا (به) ايام نقل از مسكن عادت، بمنزل سعادت، همه حركات وسكنات او سبب راحت خلايق، وعزت وضيع (و) فايق شود، اگر رقبه يى (را) او در ربقه رق كشد، مالكش صاحب نعمت گردد، واگر قدمش در طرق [8] قطع منازل ومراحل سر باز دهد، رفقاش [9] از اهل دولت گردند، چنانچه مهتر يوسف را عليه السلام در عقد شرى مالك دعر [10] آورد [ند] بدعاى او بيست در شاهوار ابناء در سلك اصلش درج شد، واگر بخانه عزيز افتاد (جفتش را) به آخر كار ملك [11] مصر گردانيد. واگر طفل در گاهواره بر طهارت ذيل او گواهى داد، وشهد [12] شاهد من اهلها، بعاقبت هم در خدمت او وزير مملكت گشت، عنايت ازليه وكفايت ابديه، چنين [13] ظاهر گردد. والله اعلم.

[1] اصل: الله الذى الفضل

[2] اصل: الشمس. مط: التمش

[3] مط: والصلاة

[4] اصل: جورجانى.

[5] مط: چنين جنينى

[6] اصل: آمد

[7] اصل: كرد

[8] مط: طرف

[9] اصل: وقفاش؟. پ: ونقاش؟

[10] اصل: زعز. پ: وعز؟ تاريخ طبرى: مالك بن دعر. مجمل: مالك دعور. تفسير طبرى: مالك بن ذعر.

[11] مط: ملكه

[12] اصل: وشهيد. قرآن، يوسف 26

[13] اصل: خير.