قضاى آسمانى در رسيد وسيف الدين از تخت حيات سلطانى، بتخته ممات [1] فانى نقل كرد، ولشكر غور منهزم از ولايت رودبار واطراف دزق بطرف غرستان [2] از راه اسير دره ولويز [3] آمدند، ودر شهر افشين [4] كه دار الملك شاران غرستان [5] بود بگذشت وچون به قصبه وزاورد [6] آمدند، سپهسالار ابو العباس شيش [7] كه (سلطان) سيف الدين را به نيزه انداخته بود (آنجا) بخدمت غياث الدين پيوست، وآنچه از اكابر وامراء واشراف لشكر غور وغرستان [5] حاضر بودند جمع كرد وجمله را فراهم آورد وبر سلطنت سلطان غياث الدين همگنان را بيعت داد، وغياث الدين را بتخت سلطنت بنشاند (ند) ومباركباد گفت وآنجا فرمود: تا قلعه بنا كردند وتا بدين عهد كه حادثه كفار مغل بود، آن [قلعه و] قصبه معمور بوده [است] واز آنجا بحضرت فيروز كوه آوردند وچون بشهر رسيدند غياث الدين را بر تخت سلطنت نشاندند، وپيش از ان لقب او سلطان شمس الدين بود ولقب برادرش شهاب الدين. بعد از فتوح خراسان سلطان معز الدين شد. رحمة الله عليهما.

چون برادرش را در باميان حال غياث الدين معلوم شد، از خدمت عم خود اجازت خواست، بفيروز كوه آمد سر جاندار شد [8] ، وولايت استيه [9] وكجوران حواله او گشت، وچون سراپرده از شهر فيروزه كوه بطرف غور بيرون آوردند، متمردان غور خلاف آغاز نهادند وسپه سالار ابو العباس (شيش) كه او را بتخت نشانده بود در غايت تمكين [10] بود ومتمردان غور التجا بدو ميكردند، وهر دو سلطان را كين كشتن [11] پسر عم خود، كه سلطان سيف الدين بود در باطن مى بود، وهر دو با هم تدبير فرمودند وبران قرار افتاد: كه با يكى

[1] اصل: ممالك فانى

[2] مط: غرجستان

[3] مط: از راه اسير دره ولوبر آمد ودر ... راورتى:

اسير دره ولوير. پ: اسير وره دلو

[4] كذا پ: اقسمين. راورتى گويد: كه فصيحى بنام افشنه شهرى را ذكر ميكند وابن حوقل پايتخت غرجستان را (نشين، يا سورمين) مى نويسد (ر: 50)

[5] پ: ندارد

[6] مط: وراورد. متن راورتى: وداوژد، در بعضى نسخ راورتى: وژاورد.

و داوژد.

[7] اصل: سيش.

[8] مط: به اجازت به فيروز كوه آمد وسر جاندار از غياث الدين شد. پ: سرخاندان شد. اما جاندار وسر جاندار نام مناصب لشكرى بود كه اكنون گارد يا محافظ شاهى است (ر: 52)

[9] در بعضى نسخ ماخذ مط: اسيه، اسفيه. بقول ياقوت وديگران استيا يا استيه از بلاد غور بود.

[10] اصل: تمكن پ: متمكن.

[11] پ: كذا. اصل: كشته شدن.