ميراث ايشان خواهد بود، بعد از من خطبه ممالك باسم من نگاه خواهند داشت، وهمچنان بود [1] ، كه بر لفظ آن پادشاه غازى رفت، بعد ازو كل ممالك هندوستان را تا بغايت كه تحرير اين سطور است [2] سنه ثمان وخمسين [3] وستمائة محافظت نمودند (و مى نمايند) رجا بفضل حق تعالى واثق است، كه تا بغايت انقراض دور بنى آدم، اين ممالك بدين قرار در ضبط ايشان خواهد بود انشاء الله تعالى. آمديم بسر حرف [4] خود: كه ذكر سلطان تاج الدين يلدوز است، او پادشاه نيكو اعتقاد (بود) وحليم وكريم وخوب خصال ووافر جمال. سلطان غازى معز الدين [5] ، او را خورد سال بود كه بخريد، وهم از اول حال او را خدمت فرمود، پس مرتبه [مرتبه] او را بزرگ گردانيد، وبر سر بندگان [ديگر] سرور كرد، چون بزرگ شد [بمرتبه] امارت وولايت [رسيد] كرمان وسنقران [6] او را داد باقطاع وهر سال كه سلطان را در سفر هندوستان اتفاق شدى، بكرمان منزل بودى، جمله امراء وخواص وملوك را ضيافت كردى، ويك هزار كلاه وقبا به تشريف بدادى، ودر باب جمله حشم انعام فرمودى وبفرمان سلطان غازى، دختر او در حباله سلطان قطب الدين ايبك آمده بود، ويك دختر ديگر در حباله ملك ناصر الدين قباچه بود.

ملك تاج الدين يلدوز را دو پسر بود: يكى ازيشان را [7] پيش معلم (بر) نشانده بود، وقتى آن معلم براى تأديب وتهذيب، كوزه يى بر سر آن برزد، قضا (را) اجل در رسيد، آن كوزه بر مقتل (او) آمد، (آن) پسر فوت شد، خبر بسلطان تاج الدين يلدوز بردند، در حال معلم را خرج [8] راه داد، از غايت حلم وحسن اعتقاد فرمود: كه معلم را پيش از آنچه والده پسر را از حال پسر خود معلوم شود، متوارى بايد باشد وسفر اختيار بايد كرد، نبايد كه المى بدو رسانند از سوز فرزند. اين حكايت دليل است

[1] مط: شد

[2] مط: بغايت تحرير اين سطور كه

[3] در سه نسخه راورتى: 568 ه.

متن راورتى: 657 ه. در يك نسخه ماخذ مط: سبع وخمسين. چون اين كتاب در ثمان وخمسين ختم شده، بنابران ضبط اول قطعا غلط است

[4] اصل: حروف خود

[5] اصل: معز الدنيا

[6] مط: سنقران يا اسفزار، راجع بكرمان واقطاع يلدوز (ر: 37) آخر كتاب، ودر اين جا سنقران صحيح است كه بين غزنه وهند بود، وكرمان به فتحتين نيز در آن سواست، وبالعكس اسفزار بطرف هرات وغرب غور بود.

[7] مط: يكى را ازيشان

[8] مط: معلم را زاد داده از ....