در غايت كياست وكاردانى وتمييز وحذاقت ودانائى. سلطان غازى (معز الدين) محمد سام (را) در هر مرتبه از مراتب اشغال (سالها) خدمت كرده بود، وبر غث وسمين حضرت ولشكر دارى وملك پرورى وقوف تمام يافت، وچون مقطع اچه وملتان كه ملك ناصر الدين ايتم بود در مصاف اند خود [1] كه سلطان را با (حشم) خطا وملوك تركستان بود، پيش ركاب سلطان غازى مبارزت بسيار نمود وغزاها بسنت كرد، وكافر بسيار بدوزخ فرستاد، ومبارزان لشكر خطا از كثرت مقاتلت او عاجز آمدند، بيكبار روى بدو آوردند، واو شهادت يافت، وسلطان غازى از آن حادثه بتخت غزنين آمد حضرت اچه بملك ناصر الدين قباچه مفوض گشت، واو بدو دختر داماد سلطان قطب الدين بود عليه الرحمه، واز دختر مهتر او را پسرى بود ملك علاء الدين بهرامشاه [نام] حوب منظر ونيكو سيرت وبر عشرت مولع، واز راه جوانى بر فساد حرص تمام داشت.

حاصل الامر: چون ملك ناصر الدين قباچه، بعد از حادثه سلطان قطب الدين بطرف اچه رفت شهر ملتان را ضبط كردند، وسندستان و [2] ديول تا لب دريا جمله در تصرف او آمد، وقلاع وقصبات شهرهاء مملكت سند را فرو گرفت، ودو چتر برداشت [3] وتا حد تبرهنده وكهرام وسرستى [4] تصرف كرد، ولوهور را چند كرت بگرفت، ولشكر غزنين كه از جهت تاج الدين يلدوز مىمدند، با ايشان مصاف داد، واز پيش خواجه مؤيد الملك سنجرى كه وزير مملكت غزنين بود منهزم گشت. وچون ممالك سند بر وى قرار گرفت، در حوادث كفار چين اكابر خراسان وغور وغزنين بسيار بخدمت او پيوستند، واو در حق همكنان انعام واكرام وافر فرمود، ومدام ميان او وسلطان سعيد شمس الدين طاب ثراه منازعت (مى) بود، تا چون مصاف لب آب سند شد ميان جلال الدين خوارزمشاه وچنگيزخان.

جلال الدين خوارزمشاه بزمين سند آمد، وبر طرف ديول ومكران برفت. لشكر كفار مغل بعد از فتح نندنه بمدتى تربى نوين [5] مغل، با لشكر گران بپاى شهر ملتان آمد

[1] اصل: آمد خرد، ولى متن مط اند خود، درست است كه اكنون اندخوى گوئيم. ولى كلمه ايتم در موارد ديگر گاهى ايتمر هم نقل شده.

[2] مط وپ: هندوستان راورتى واصل: سندستان. كه قباچه در آنجا حكمدار بود

[3] مط: وچتر برگرفت وتا حدود

[4] اصل: تبهرند وكهرام وسرسى پ: بتهرهنده وكهرام وسرسى.

[5] كذا في الاصل. مط: بعد از فتح نندنه، ترى (تولى) نوين مغل. حاشيه مط: نندنه بمدتى ترمتى نوين مغل.

راورتى فنح نندنه ترقى نوين مغل. در جامع التواريخ رشيدى نام اين مغل كه به تعقيب جلال الدين به هند گماشته شد (بلانويان) است، كه در سنه 619 ه رفت ودر محرم 620 ه از هند مراجعت نمود (ص 432 ج 1) .