كوتاه پا، سبز چشم، يك نيمه سر مباركش اصلع بود، پدر او را چوپانى گوسپندان فرمود، تا حق تعالى به اشمويل وحى كرد، كه هلاك جالوت بر دست پسر انسا خواهد بود، برو تا پسران بر تو عرض كند، واو را چند علامت باشد، چون بيامد، بر داود ظاهر ديد، واز داود پرسيد: كه تو هيچ علامتى ديده؟ گفت: بسيار ويكى از آنها آنست كه درين مدت نزديك، در بيابانى برسيدم، سنگ با من در سخن آمدند كه ما را برگير، كه ترا در كشتن جالوت بكار خواهيم آمد. اما چون برگفتم، يك سنگ گفت: من سنگ هارونم، كه فلان ملك كافر را بمن كشت. وديگرى گفت: من سنگ موسىم، كه فلان ملك كافر بمن كشت.

و سيوم گفت: من سنگ توام، كه جالوت را بمن خواهى كشت، وما هر سه يك ايم.

آن سنگ بزمينست [1] . اشمويل او را خبر كرد، كه مستعد باش كشتن جالوت را كه تو ملك بنى اسرائيل خواهى بود، وبازگشت.

طالوت ملك مؤمن با جالوت در افتاد، ودر لشكر طالوت منادى كردند، كه هر كه جالوت را بكشد، دختر ملك طالوت، زن او باشد با نيمى ملك، داود در ميدان آمد، وجالوت را خواست، جالوت خودى داشت بر سر، وزن آن صد وبيست رطل آهن بود كه هشتاد من باشد، آن سنگ را داود از توبره برآورد، ودر قذافه [2] نهاد وبينداخت، وتكبير كرد، جمله مخلوقات با او در تكبير موافقت كردند، باد بخواست [3] وخود آهنين از سر جالوت بربود، وآن سنگ سه پاره شد، يك پاره بر ميمنه رفت، ودوم بر ميسره، وسيوم بر پيشانى جالوت آمد، چنانكه از پس قفاء او بگذشت، واز اسپ بيفتاد وداود سر او را نزديك طالوت آورد، واهل ايمان مظفر شدند، وحق تعالى بوى وحى فرستاد، واو را كتاب زبور كرامت كرد، واو را حسن صوت [4] بخشيد، وآهن در دست او نرم گردانيد، تا معيشت او از كسب او باشد، وملك او را چنان بزرگ گردانيد، كه هر شب پاسبان او سى وسه هزار مرد بودى، وسى سال بعد از قبول توبه ملك راند، وبرحمت حق تعالى پيوست، وچهل هزار راهب، ما وراى خلق، بر وى نماز كردند، وعمر مهتر داود، صد وهفتاد سال بود در اصل، وسى سال ديگر مهتر آدم در روز ميثاق او را بخشيده بود، از عمر خود، بروايت تكملة اللطائف [5] . والله اعلم بالصواب.

[1] كذا في الاصل. شايد صحيح آن: نزد منست.

[2] القذاف. المنجنيق وكل ما يرمى به الشي ء الى البعد (المنجد) .

[3] به املاى مروجه موجوده: بخاست.

[4] اصل: احسن صورت.

[5] اصل: تكلمه.