و چون بدان بلاد رسيد، خانى بود در بلاد تنكت (مرد) بغايت جلد ودلير واو را لشكر بسيار وآلت وعدت بى شمار بود، واز غايت كثرت حشم وقوت خدم، ووسعت ولايت، ووفور نعمت واموال وخزاين خود را تنگرى خان نام كرده بود، وچند كرت لشكر مغل در ولايت [1] او دوانيده بر وى وولايت وى دست نيافته، وچند بار مصاف چنگيزخان شكسته بود.

درين وقت چون چنگيزخان از بلاد عجم (و ديار اسلام) بازگشت، آن تنگرى خان با ملوك وامراء خود مشورت كرد، كه چنگيزخان آمد، بارهاء پيشين، با او جنگ كرديم، واو را بشكستيم، درين وقت باز آمده است، ولشكر او بسيار شده وروى بآلتون خان طمغاج دارد، صواب آنست: كه با او صلح كنيم، وموافقت نمائيم، وبا او يكجا بولايت خطا رويم، وآلتون خان را براندازيم، راى او با ملوك [2] برين قرار گرفت (و) با چنگيزخان صلح پيوست، وعهد (و) وثيقت در ميان آورد، چون دلش برين اصلاح [3] آرام يافت، نزديك چنگيز خان آمد، ولشكر او با لشكر چنگيزخان در آميخت، وروى ببلاد چين وخطا نهادند، آبى بود نام آن قراقرم [4] از آن آب بگذشتند، بر عزيمت نهب ولايت خطا، جماعت نوينان ومغلان با چنگيزخان گفتند: كه لشكر ما بجانب خطا

[] هندوكش گذشته باشد، ولى در اين جا كه مؤلف راه لوب وتبت با پشت (؟) را فشان داد وبايد از راه گلگت وچترال وسطح مرتفع پامير به تركستان چينى باز رفته باشد، كه گذشتن ازين راه در موسم زمستان مشكل بلكه ناممكن است.

جهان گشاى جوينى (ج 1 ص 109) تصريح ميكند كه: «چنگيزخان را انديشه مراجعت مصمم شد، تا از راه هندوستان ببلاد تنگوت در رود، وچند منزل برفت، چون راه نبود بازگشت، وبفرشاور (پشاور) آمده وبهمان راه كه آمده بود مراجعت نمود» .. ازين تصريح جوينى پديد مىيد، كه بايد قول اول مؤلف صحيح باشد، واز پشته جبال كابل وغزنين گذشته باشد، ومقصد از بلاد پشت كه در اين جا آمده نيز همان پشته سابق الذكر باشد.

اما لوب كه در اين جا مذكور افتاده، در مسافرت كولنل يريچيولسكى بنام (لوب ناور) ذكر ميگردد، كه در سلسله جنوبى جبال واقع بود، در سياحت پيامبر كه از طرف مارگوپولو بعمل آمده نيز شهر لوب براه بزرگ تجارتى كه از كاتى مستقيما به دره فرغانه وشهر لوب وگو بى منتهى مى گردد، ذكر شده است.

[1] مط ومب: بولايت

[2] مط ومب: وملوك

[3] مط ومب: ايتلاف.

[4] مط ومب: بود قراقرم تام از آن