اين دنيا باشد، وآدم از بامداد تا نماز پيشين، كه قريب به نصف روز باشد در جنت بود، ودانه گندم بحكم تقدير او را خورانيده شد، او وحوا وابليس وطاوس ومار بر زمين افتادند. بحكم فرمان «اهْبِطُوْا مِنْهَا جَمِيعًا» [1] آدم بسرنديب افتاد، وحوا به جده، وطاوس به هندوستان، ومار به اصفاهان وابليس بجزاير بحر.

چون بعد از دويست وپنجاه سال توبه او قبول شد، در عرفات حوا را باز يافت، وروايت صحيح آنست: كه چون حق تعالى او را چهل [2] فرزند داد در بيست شكم، ودر هر شكمى يك پسر ويك دختر. دختر اين شكم را كه مقدم بود به پسر شكم مؤخر ميداد، ودختر شكم مؤخر به پسر شكم مقدم ميداد، پنجاه صحيفه برو [3] منزل شد، وخانه از يك دانه در صافى فرود آمد، به جاى كعبه بنهاد، تا آخر حيوة او آنجا بود، وبعد از وفات او، به آسمان چهارم بردند، بيت المعمور آنست، ونه حرف هندسه بيك روايت در علم حساب بروى منزل شد واسرار حكمت افلاك، وطباع [4] سفلى، همه روى منزل شد، ودر عهد او كثرت فرزندان بحدى رسيد، كه در حجاز وشام وعراق وهند وسند وحبشه گنجائى نيافتند، چون واقعه هابيل وقابيل بجهت خواهران ايشان [5] واقليما در افتاد، وقابيل خواهر خود را كه باو زاده شده بود برگرفت، وبجانب جنوب آمد، وبكوههاى قمر وحبشه وزنگبار برفت، وفرزندان او بسيار شدند، وهمه در طوفان هلاك گشتند.

اما مهمتر آدم عليه السّلام بيك روايت در سرانديپ ساكن شد، وهر سال به حج رفتى، تا چهل حج بكرد، ودر صحف او تحريم ميته ولحم خنزير ودم بود، وآنچه ما يحتاج معاش او وفرزندان او بود، از حل وحرمت واباحت همه بود وچون پانصد سال از عمر او بگذشت قابيل بزاد، واز پس او به هفت سال ها بيل بزاد چون قابيل هشت ساله شد، هابيل را بجهت خواهر بكشت، كه با قابيل [6]

[1] قرآن 2: 38

[2] نسخه پنجاب: او را از چهل

[3] از نسخه اصل چند ورق افتاده، بنابر اين ديباچه وابتداى طبقه اول ندارد، از اينجا آغاز ميگردد.

[4] پنجاب: طبع

[5] پنجاب: ايشان لبود او اقليما

[6] اصل: كه قابيل. نسخه پنجاب: وبجهه با قابيل شكم زاده بود.