وچون مدتى [1] حفظ ونصرت ايزدى ياريگر آمد، اطراف ممالك مضافات حضرت دهلى وبداون واوده وبنارس وسوالك [2] ، تمام در ضبط [او] آمد وسلطان تاج الدين يلدوز، منهزم از پيش لشكر خوارزمشاه بطرف لوهور آمد، ميان او وسلطان شمس الدين بجهت سرحدها مضايقتى رفت، در تراين ميان هر دو مصاف شد، ودر شهور سنه اثنى عشر وستمائة فتح [3] سلطان شمس الدين را بود، وتاج الدين يلدوز اسير گشت، واو را بحكم فرمان در دهلى آوردند وبطرف بداون فرستاد، وهمانجا مدفون گشت [4] وبعد از ان در شهور سنه اربع وعشر وستمائة با ملك ناصر الدين قباچه مصاف شد، ناصر الدين قباچه منهزم گشت، وچون حوادث خراسان بسبب ظهور چنگيزخان مغل درافتاد، در شهور سنه تسع عشر [5] وستمائة جلال الدين خوارزمشاه، از پيش لشكر كفار منهزم بطرف هندوستان آمد وبسرحدهاى لوهور فتنه خوارزمشاهيان برسيد. سلطان شمس الدين طاب ثراه از دهلى لشكر بطرف لوهور برد، جلال الدين خوارزمشاه از پيش حشم هند عطف كرد، وبطرف سند وسيوستان رفت، وسلطان شمس الدين (غازى) عليه الرحمه، بعد از آن در شهور اثنى وعشرين وستمائة بطرف بلاد لكهنوتى لشكر كشيد، وغياث الدين عوض خلجى رقبه خدمت در ربقه انقياد آورد وسى زنجير فيل وهشتاد لك مال بداد، وخطبه [6] بنام مبارك شمسى كرد.

ودر شهور سنه ثلاث وعشرين وستمائة، عزيمت فتح رنتپور [7] كرد وآن قلعه [را كه] در حصانت واستحكام، در تمام ممالك هندوستان مذكور ومشهور است ودر تواريخ اهل هند چنين آورده اند: كه هفتاد (و اند) پادشاه بپاى آن قلعه آمد (ه بودند) وهيچ يك را فتح آن حصار ميسر نشد، بعد از

[1] مط: ومدتى

[2] اصل: سولك. مط: سوالك.

[3] اصل: ستمائة قباجه وسلطان

[4] مط: شد

[5] متن مط: ثمان عشر. حاشيه. تسع عشر، ايليوت: 615 ه. راورتى 618، فصيحى 617.

برخى از نسخ: 620

[6] مط: وسكه

[7] اصل: رنتهور. مط: رنتپور. راورتى: رنتپهور.

در متن ترجمه ايليوت رن تهمبور است، كه در بعضى نسخ آنرا رن تمپور، رن تمبور هم ديده است وبقول وى كولبروك ريشه اين نام را در سنسكريت رنه- تهمبه- بهره مره، يعنى «زنبور ستون جنگ» نشان داده است (ايليوت 2: 321) خوشحال خان ختك شاعر افغان كه مدتها در عصر اورنگزيب درين حصار زندانى بود. نام آنرا در اشعار خود رنتبول آورده است.