ارسلان خان از پيش لشكر قلب عطف كرد، ومعتمدان فرستاد، وخود را امان طلبيد، بران قرار (كه) چون رايات اعلى مراجعت كند، ارسلان خان با قتلغ خان پسر ملك جانى، بخدمت آيند، اقتراح ايشان بعز اجابت مقرون گشت چون موكب [1] اعلى، بمقر سلطنت، بدار الملك جلال باز آمد، بعد از چند گاه بار ديگر ارسلان خان، بحضرت درگاه پيوست باعزاز واكرام وافر مخصوص گشت، وبعد از مدتى كه در حضرت بود (خدمت) شهر كره او را اقطاع فرمودند [در شهور سنه سبع وخمسين وستمائة] پس در [اوايل] سنه سبع (و خمسين وستمائة) از كره بر عزيمت نهب ولايت مالوه وكالنجر لشكر كشيد، وچون چند منزل برفت عطف كرد، بطرف بلاد لكهنوتى رفت ومقطع لكهنوتى به طرف ولايت بنگ رفته بود وشهر لكهنوتى [را] خالى گذاشته، وارسلان خان با هيچ يك از فرزندان وامراء [و ملوك وبندگان] اين سر كشف نه كرده بود كه او را عزيمت بلاد لكهنوتى ميباشد، ودرين عزيمت او را از حضرت اعلى اذنى وفرمانى [2] نبود، چون بدان سرحد برسيد جماعتى [3] از فرزندان وامراء (او) را از آنچه در ضمير (متمكن) داشت معلوم شد از موافقت او ابا نمودند، فاما چون مراجعت را روى نبود بضرورت موافقت كردند، چون بدر شهر لكهنوتى برسيد، متوطنان آن شهر محصر شدند.

راويان چنان تقرير كردند: كه سه روز جنگ كرد وبعد از سه روز شهر را فتح كرد، وغارت فرمود واموال ومواشى وبرده مسلمانان، بدست حشم او افتاد، مدت سه روز آن نهب وغارت وتاراج بداشت، چون آن فتنه بياراميد وشهر ضبط شد، ملك عز الدين بلبن را كه مقطع لكهنوتى بود ازين حادثه بدان طرف كه بود معلوم شد مراجعت كرد در ميان او وارسلان خان مصاف شد، واز حضرت اعلى عز الدين بلبن را فرمان ومثال ايالت لكهنوتى اصدار فرموده بودند، بعد از آنچه [4] دو زنجير پيل واموال ونفايس بسيار بخدمت درگاه فرستاده بود واسباب ارسلان خان آنچه بود عز الدين برده، ارسلان خان اسير شد، وبعضى چنان تقرير كردند [5] كه شهادت يافت اين قدر كه از حال آن بلاد وحوادث آن اطراف معلوم بود به تقرير پيوست ملك تعالى سلطان اسلام را باقى داراد [6]

[1] مط: مركب

[2] مط: اذن وفرمان،

[3] اصل: به جماعتى

[4] مط: بعد از ان جنگ دو زنجير

[5] اصل: فرستاده بود ودست ارسلان خان را بود، عز الدين بابن يوزبكى اسير شد، وچنان تقرير كردند

[6] مط: ملك تعالى سلطان السلاطين ناصر الدنيا والدين را بر تضاعف وترادف مملكت داراد آمين.