[1] آن [2] صحرا چون هزار گلستان شگفته شده بود، وآن جمله اكابر وملوك وامرا وافراد پهلوانان ومبارزان لشكر پيش از ان بيك روز در منزل خود از خزانه عاليه الغ خانى لازال مملوا من الاموال والغنائم اين تشريفات پوشيده بودند كه همگنان مظفر ومنصور، وسالم وغنايم بدرگاه شتافتند وخورد [3] وبزرگ دستبوس سلطانى (با هزاران نواخت وتربيت ومواعيد) دريافتند، وخداى تعالى وتقدس را بران نصرت شكرها گفتند، وبعد از دو روز موكب همايون بر عزيمت غزو [4] از شهر، بصحراى حوض رانى بيرون خراميد، وفرمان شد تا پيلان كوه هيكل گردون كفل ديو ديدار باد رفتار كه گوئى موكل [5] اجل، و (خيلتاشان) ملك الموت بودند بجهت سياست كفار حاضر كردند، وتركان خونخوار مريخ كردار شمشيرهاى آبدار آتش شرار، از نيام اقتدار بركشيدند، پس فرمان اعلى صادر شد، تا دست بسياست بردند، وبعضى را از مفسدان در (زير) پاى پيلان [6] انداختند، وسرهاى هندوان را در گلوگاه خراس [7] اجل دانه سنگ [8] دست وپاى آن كوه پيكر [ان] ساختند، و (به) تيغ تركان خونريز، وجلادان جان رباى [9] هر دو [از آن] هندوان چهار مى شدند، وبكارد كناسان [10] كه ديو از زخم ايشان هراسان بود، صد واند مفسد را از سر تا پاى پوست كشيدند، واز دست سلاخان در كاسه سر خود، شربت مرگ چشيدند.

فرمان شد: تا جمله پوستها پركاه كردند، وبر هر دروازه شهر بياويختند [11] فى الجمله سياستى رفت، كه هرگز صحراى حوض رانى وصحن ميدان دروازه [شهر] دهلى مثل آن سياست ياد نداشت وگوش هيچ مستمع حكايتى مانند اين [12] هيبت نشنيده بود واينچنين [13] غزو

[1] اصل: بغلترك، ولى بغلتاق نسخه مط بصحت نزديكتر بنظر مىيد، كه نوعى از خفتان وزيور است «فرهنگ نظام» برخى از فرهنگ نويسان جامه بغلبند وكلاه وقبا هم نوشته اند (غياث)

[2] مط: اين

[3] مط: خرد

[4] اصل: غزا، واز شهر

[5] مط: موكب

[6] مط: پيل

[7] خراس: به فتحه اول نوعى از آسيا كه آنرا خر يا گاو ميگرداند، وجوازيكه بدان روغن كنجد وغيره كشند (غياث)

[8] مط: دانه سبك دست پاى آن ولى، به تقريب والتزام خراس كه پيش آمده ومعنى آن نوعى از آسياست درين عبارات بايد عوض سبك سنگ صحيح باشد، بنابران صورت متن اقرب بفهم واولى خواهد بود

[9] اصل: جابرباى

[10] كناس مجازا بمعنى جلاد وگردن زننده است (غياث)

[11] مط: درآويختند

[12] مط:

آن

[13] مط: بود از غز وجهاد